Κατηγορία: ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ Σελίδα 21 από 23

Ιούλιος 1992: Οι πρώτες ελεύθερες αυτοδιοικητικές εκλογές στην Β. Ήπειρο

Το Μάιο με Ιούνιο του  1992, η κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος στην Αλβανία αποφασίζει να διαιρέσει διοικητικά τον νομό των Αγίων Σαράντα σε δύο νομούς: του Δελβίνου και των Αγίων Σαράντα. Ταυτόχρονα, μη λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική παράδοση, απέσπασε από την περιφέρεια Αργυροκάστρου τους δύο προαναφερόμενους νομούς και τους προσάρτησε στην περιφέρεια Αυλώνας.

Δεν υπάρχει καμία δικαιολόγηση αυτής της κίνησης πέρα από τον έκδηλο στόχο να διαιρεθεί αφενός ο συμπαγής όγκος της Εθνικής Ελληνικής Κοινότητας και να παρεμποδιστεί η μεταξύ των μειονοτικών πληθυσμών επικοινωνία αλλά και η επικοινωνία με τις τοπικές αρχές.

Ένας επιπλέον στόχος υπήρξε ασφαλώς και η προσπάθεια του αλβανικού κράτους να εμποδίσει την επίτευξη θετικών εκλογικών αποτελεσμάτων για το κόμμα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, το Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ).

Στις 26 Ιουλίου 1992 στην Αλβανία έγιναν οι εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Παρά τα μέτρα της κυβέρνησης, η ΟΜΟΝΟΙΑ- ΚΕΑΔ πετυχαίνει τα καλύτερα δυνατά εκλογικά αποτελέσματα. Δηλαδή οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στέφθηκαν με επιτυχία. Ήταν ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ΕΕΜ και τους Βορειοηπειρώτες τ’ αποτελέσματα των εκλογών αυτών.

Στους νομούς των Αγίων Σαράντα, Δελβίνου και Αργυροκάστρου  το ΚΕΑΔ πιάνει την πρώτη θέση με υψηλότερα ποσοστά από τα άλλα κόμματα. Πρωτοφανές γεγονός.

Έτσι τα τελικά αποτελέσματα του πρώτου και δεύτερου γύρου έφεραν στο προσκήνιο την Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της έδωσαν την δυνατότητα ν’ αναδείξει  τρεις νομάρχες: τον οικονομολόγο Βασίλη Τσιάκο στους Αγ. Σαράντα, τον καθηγητή Μαθηματικών Βασίλη Μπιλέρο στο Δέλβινο και τον πολιτικό μηχανικό Σωκράτη Καλυβόπουλο, στο Αργυρόκαστρο. Δύο δημάρχους: τον ιατρό Χαράλαμπο Γκιάτη  στους Αγίους Σαράντα και τον Οδυσσέα Γκόρο στη Χιμάρα. Δώδεκα επάρχους: τον Βασίλη Ιωάννου στο Αλύκο, τον Χρήστο Γκίκα στη Λιβαδειά, τον Σωκράτη Καλτσούνη στη Δίβρη, τον Βασίλη Καλυβά στο Μεσοπόταμο, τον Χαρίλαο Σπύρο στη Φοινίκη, το Μιχάλη Νίκα στην Κάτω Δρόπολη, τον Πάνο Λιούλια στην Άνω Δρόπολη, τον  Σταύρο Ζαρμπαλά στο Πωγώνι, στο νομό της Πρεμετής και της Κορυτσάς. και πάρα πολλούς νομαρχιακούς, δημοτικούς και  επαρχιακούς συμβούλους.

76% φθάνουν τ’ αποτελέσματα για το δήμαρχο της Χιμάρας, 64% για την νομαρχία του Δελβίνου, 55,5% για τη νομαρχία των Αγίων Σαράντα, 30% στην Κορυτσά.

Στις εκλογές αυτές το ΚΕΑΔ έδειξε τον εαυτό του ως ένα κόμμα με πλατιά λαϊκή υποστήριξη, ως ένα κόμμα σύγχρονο και με ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Για την μεγάλη αυτή νίκη σε μήνυμά του  προς τους Βορειοηπειρώτες ο Μητροπολίτης Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής & Κονίτσης, Σεβαστιανός, ανάφερε:

«Να σας συγχαρώ γιατί πρώτα με την ψήφο σας γίνατε αφορμή να πέσει, να γκρεμιστεί και να αφανιστεί το αντίχριστο κομμουνιστικό καθεστώς Χότζα-Αλία, που για 50 χρόνια δεν σας άφησε τίποτε όρθιο. Σας γκρέμισε τις εκκλησίες, έκλεισε τα  ελληνικά σχολεία, γέμισε τις φυλακές με τους άντρες και τα παιδιά σας.

  Να συγχαρώ δεύτερον τα γενναία παλικάρια που χωρίς να υπολογίσουν τις τυχών συνέπειες,  ήρθαν  στα χωριά τους,  στη  Β, Ήπειρο και  ψήφισαν. Εύγε σας! Φανήκατε Έλληνες. Σας είδαν και τρόμαξαν από την αποφασιστικότητά σας οι εχθροί της Β. Ηπείρου.

Εσείς δεν ψηφίσατε. Εσείς κάνατε δημοψήφισμα.

Να διατηρείται αυτό το ηρωικό και μαχητικό φρόνημα. Να μείνετε ενωμένοι και αδελφωμένοι γιατί το μέλλον έτσι μας θέλει».

Βαγγέλης Παπαχρήστος

από sfeva.gr

ΦΩΣ+ΑΛΗΘΕΙΑ: Ρεσιτάλ με φόντο τα τοπία της Βορείου Ηπείρου

Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό του νεαρού πολυβραβευμένου πιανίστα και συνθέτη Στέλιου Κερασίδη, όπως καταγράφεται στο βίντεο που αποτελεί συμπαραγωγή της Ελληνικής Πρεσβείας και του Αλβανικού Υπουργείου Πολιτισμού, με αφορμή την Εβδομάδα Ελληνικού Πολιτισμού στην Αλβανία.

Μπροστά μας, σε κάθε βήμα του μικρού Στέλιου, ξεδιπλώνονται αρχαία θέατρα και χωριά της ελληνικής εθνικής μειονότητας, εκκλησίες, κάστρα, πλατείες και επιβλητικά τοπία, που κόβουν την ανάσα με το μοναδικό κάλλος και την ιστορία τους που χάνεται στα βάθη των αιώνων…

Ο Στέλιος παντρεύει αρμονικά τα παραδοσιακά όργανα (κλαρίνο) με τα κλασικά (πιάνο, βιολοντσέλο). Έτσι, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού αναδεικνύεται αριστουργηματικά κάθε πλάνο, με τέτοιο τρόπο που κάποιες στιγμές νομίζεις πως ο χώρος και ο χρόνος διαστέλλονται, πως γίνονται ένα, παρόν και παρελθόν!

Στην Δρόπολη για την εορτή της Αγίας Παρασκευής ο Σπύρος Ριζόπουλος

Στην εορτή της Αγίας Παρασκευής στην Δρόπολη της Βορείου Ηπείρου, κατόπιν πρόσκλησης του εντόπιου δημάρχου Δημήτρη Τόλη, παραβρέθηκε ο επικεφαλής του περιφερειακού συνδυασμού “Ορίζοντες Ηπείρου” Σπύρος Ριζόπουλος, όπως έκανε γνωστό με ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο κ. Ριζόπουλος αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο αίσθημα εγκατάλειψης που έχουν οι Βορειοηπειρώτες από την μητέρα Ελλάδα και την Περιφέρεια Ηπείρου.

Η ανάρτηση του κ. Ριζόπουλου στο facebook:

“Δερόπολη & Πωγώνια

Μεγάλη μας τιμή να βρεθούμε προσκεκλημένοι του Δημάρχου Δημήτρη Τόλη για τη γιορτή της Αγίας Παρασκευής. Η αγάπη του κόσμου έκανε τη χαρά μας πολύ μεγαλύτερη.

Η μιζέρια δεν αγγίζει τους Έλληνες της Αλβανίας!

Με αξιοπρέπεια μιλάνε για την αγαπημένη Ελλάδα και το μόνο που θέλουν είναι να τους θεωρούμε Έλληνες.

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας και η Περιφέρεια Ηπείρου τους γύρισε την πλάτη.

“Μας παίρνουν τους ψήφους και μετά μας ξεχνάνε”.

Σήμερα η Μητέρα των Μαχών είναι οι ανασφάλιστοι Έλληνες.

Πρέπει να το λύσουμε.

Αλλιως θα ειμαστε αξιοι της τυχης μας.

Δήμαρχε πλέον έχεις ένα νέο φίλο!”

O Αγωνιστής Κώστας Κυριακού απαντά με βιβλίο στους παραχαράκτες του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος

Βιβλιοπαρουσίαση

«ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ»

Επισημάνσεις και σχόλια στο βιβλίο:

«ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ Φυγή στο Μέλλον ή Επιστροφή στο Παρελθόν;» των Μαριέττα Γιαννάκου, Σταύρου Λυγερού, Ελευθέριου Οικονόμου, Θεόδωρου Πάγκαλου, Αλέκου Παπαδόπουλου, Άγγελου Συρίγου, Γιώργου Χατζηθεοφάνους και Αλέξανδρου Μαλλιά,

Το βιβλίο «ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ» γράφτηκε ως αντίδραση στην πρόκληση του εκδοθέντος συλλογικού έργου, «ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ Φυγή στο Μέλλον ή Επιστροφή στο ΠΑΡΕΛΘΟΝ;» των Μαριέττα Γιαννάκου, Σταύρου Λυγερού, Ελευθέριου Οικονόμου, Θεόδωρου Πάγκαλου, Αλέκου Παπαδόπουλου, Άγγελου Συρίγου, Γιώργου Χατζηθεοφάνους και Αλέξανδρου Μαλλιά.

Πρόκειται για μια φωνή διαμαρτυρίας και καταγγελίας στις όσες ανακρίβειες, ιστορικές και όχι μόνο, παρατίθενται στο παραπάνω σύγγραμμα.

Το βιβλίο αυτό, δίδοντας απαντήσεις  με απτές αποδείξεις, με μαρτυρίες και δηλώσεις προσωπικοτήτων, αρχηγών κρατών και πολιτικών παραγόντων από την Ελλάδα αλλά και από όλον τον κόσμο, με ζωντανές ομολογίες πρωταγωνιστών των γεγονότων εκείνων, στα οποία αναφέρονται οι οχτώ, αλλά και με σκεπτικισμό και πολύ προσευχή προσβλέπει -με την ευλογία του Θεού,  να επιτευχθεί το τέλος και ο αφανισμός παρόμοιων εντύπων τα οποία προσβάλουνε την αιματοβαμμένη ιστορία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και κατ’ επέκταση όλης της Ελλάδας.

Η απόφαση για την συγγραφή του βιβλίου αυτού, δεν ήταν μια παρορμητική πράξη, αλλά μια πράξη επιβεβλημένη από  τη συνείδησή μου και με πλήρη ευθύνη, για όσα πράττω και γράφω. Την αγαπώ τη ζωή, όμως δεν θεωρώ τη δική μου τη ζωή πολύτιμη.

Είναι καλύτερα, και για τη δική μου συνείδηση, και για το συμφέρον της χώρας, να πράξω το καθήκον στην Πατρίδα μου, να φωνάξω την αλήθεια και ας με βρουν εμένα δυστυχίες, παρά να δυστυχήσει ακόμα περισσότερο ο χαροκαμένος Βορειοηπειρώτης. Μόνο έτσι σέβομαι, έστω και ελάχιστα, την τραγωδία της Βορείου Ηπείρου και τον εαυτόν μου.

Προτού εκπονήσω το παρόν βιβλίο, το οποίο δίνει καίριες και εθνικά ωφέλιμες απαντήσεις στον συλλογικό τόμο «ΕΛΛΑΔΑ και ΑΛΒΑΝΙΑ, Φυγή στο Μέλλον ή Επιστροφή στο Παρελθόν;», είχα αντιδράσει άμεσα κατά των θέσεων που αποτυπώνονται σε αυτό, τις πρώτες ημέρες ήδη της κυκλοφορίας του (Ιανουάριος 2018).

Διατύπωσα προβληματισμούς και κριτικές για κάποιες εθνικώς επιζήμιες τοποθετήσεις και σκέψεις που διατυμπανίζονται, τις οποίες αρχικά διακίνησα μέσω διαδικτύου. Μετέπειτα, με προσεκτική ανάγνωση και πολύ κόπο, «κοσκίνισα» κι άλλα πολλά σημεία των γραφομένων στο βιβλίο. Διαπίστωσα ότι σ΄ αυτό περιέχονται ανακρίβειες ενώ σε πολλές τοποθετήσεις οι συγγραφείς (με εξαίρεση τριών εξ’ αυτών)  ερμηνεύουν κατά το δοκούν την αποδεδειγμένη αλήθεια σε σχέση με γεγονότα και συμβάντα στη Βόρειο Ήπειρο.

Μαζί με φίλους, οι οποίοι με ενθάρρυναν στην συγγραφή του βιβλίου αυτού, συμπεράναμε ότι: «Στο βιβλίο των οχτώ προβάλλεται αβίαστα, και ενισχύεται ποικιλοτρόπως πάσα γενικώς άποψη ή θέση ξένων ή ξενικών συμφερόντων, οι οποίες αντιστρατεύονται την Εθνική μας ακεραιότητα και ανεξαρτησία, την ύπαρξή μας, την Εθνική μας αξιοπρέπεια. Και το πεδίο αποδοχής των καινοφανών αυτών μηνυμάτων, αφορά την ίδια μας την Ιστορία, την εν γένει παράδοσή μας, την πλούσια πολιτιστική μας κληρονομία, την ενίσχυση επιχειρημάτων, θέσεων και απόψεων άλλων δυνάμεων της περιοχής (Αλβανίας, Τουρκίας, Ρουμανίας, Σκοπίων, Κοσόβου κ.λπ.) [… ]

Πολλά από τα  γραφόμενά τους, υπονομεύουν τα όσα θετικά έχουν επιτευχθεί με αγώνες και θυσίες και βραχυπρόθεσμα θα χρησιμοποιηθούν ποικιλοτρόπως και γενικά υπέρ ξένων ή ξενικών συμφερόντων. Αρκετά μάλιστα μέρη του βιβλίου, μάς προκαλούν αναστάτωση, κακοποιούν ιστορία και πρόσωπα. 

Οι απόψεις που διατυπώνονται και όσα λέγονται, ασκούν στους Έλληνες Βορειοηπειρώτες συγκαλυμμένη ψυχολογική βία. Οι Βορειοηπειρώτες, είναι το τελευταίο μέρος των Βαλκανίων που, αν και 600 χρόνια σκλαβωμένοι (1430 – σήμερα) παρέμειναν Έλληνες,  μια συμπαγής Ελληνική παρουσία στη Βόρειο Ήπειρο.

Κινδυνεύουνε σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά (ακόμα πιο πολύ και από την μαύρη περίοδο της δικτατορίας των Χότζια  – Αλία, 1944 – 1991), διότι τώρα οι δυνάστες τους δεν είναι μόνοι τους, ολοκληρώνουν το σχέδιο εξοντώσεως των Ελλήνων της Αλβανίας με την συμβολή παραγόντων και της Μάνας Ελλάδας. 

Προτιμότερο οι χαροκαμένοι  να είναι από όλους ξεχασμένοι, παρά κάποιοι να τους σκοτώνουν με το γραπτό τους λόγο. Ανέκαθεν, (από τη δεκαετία του 1970) οι Βορειοηπειρώτες είχανε συμπαραστάτη τον αείμνηστο Σεβαστιανό και τους νεαρούς της ΣΦΕΒΑ. Ήταν μεν «νεκροί», όμως ήλπιζαν στην Ανάσταση. 

Τώρα! Όψιμα τους θυμήθηκαν και άνθρωποι που ανήκουν σε κύκλους υψηλά ιστάμενους, και αντί να εκφράζουν λυτρωτικές απόψεις και να ενθαρρύνουν και να οδηγήσουν τα αδέρφια τους στο φως, αντιθέτως οι απόψεις τους είναι σκοτεινές και τους εκτελούν την ελπίδα της Ανάστασης. 

Τουλάχιστον, ας μην συνεργούμε στους συνεργάτες των ανθελλήνων, που επιδιώκουν να κλείσει αυτό το Ελληνικό Εθνικό Ζήτημα με τον τραγικότερο τρόπο. Αν οι θέσεις, που αποτυπώνονται στο συγκεκριμένο βιβλίο, θεωρηθούν ότι είναι εθνικά σωστές και ωφέλιμες, και υιοθετηθούν από την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, τότε έχουν δίκιο να πιστεύουν οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες πως:    

Η Πατρίδα τους αδικεί.  Και σε όποιον άνθρωπο δημιουργείται αυτή η αίσθηση, τότε το καθήκον προς την Πατρίδα, όσο κι αν είναι λυπηρό, είναι λογικό να υποχωρεί.

Είναι αδύνατον οι άνθρωποι ν’ αντιστέκονται και ν’ αγωνίζονται, όταν τους δημιουργείται ψυχολογική κατάσταση πολιορκίας και ανακαλύπτουνε, εις βάρος τους, συνομωσίες από πολλές πλευρές.»

Για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική φαίνονται ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάπου μακριά, στο άλλο ημισφαίριο και όχι μέσα και δίπλα στην Πατρίδα μας.

 Όμως ας μην ξεχνάμε:«Σ` όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, η αλήθεια πάντα νικούσε».

ΔΗΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Δεν επιθυμώ να κάνω σε κανέναν μαθήματα πατριωτισμού. Επιλέγω μονάχα να μιλήσω, διότι αυτά που έχω να σας πω, οι αντιρρήσεις και οι ενστάσεις μου δεν αρμόζει να μένουν στη σιωπή. Και τούτο, διότι αφορούν σε πραγματικά γεγονότα και ιστορικά δεδομένα, για τα οποία κάθε ανακρίβεια και αναλήθεια μπορεί να είναι κρίσιμη και να αποβεί μοιραία για το μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος και συνολικότερα των Ελληνοαλβανικών σχέσεων.

Η Ιστορική Αλήθεια αναζητείται και ευρίσκεται με την συγκριτική μελέτη σε πάμπολλα βιβλία και έντυπα που έχουν γραφτεί από μεγάλους Έλληνες και ξένους ιστορικούς, καθώς και από μαρτυρίες ανθρώπων  -όταν αυτοί υπάρχουν-  που έζησαν είτε από κοντά το τάδε ή το δείνα ιστορικό γεγονός, είτε  που έχουν διασώσει μαρτυρίες από πρώτο χέρι.

Οι πολιτικοί αλλά ακόμα και οι διπλωμάτες μιας χώρας οφείλουν να είναι γνώστες της ιστορικής αλήθειας όσο το δυνατόν περισσότερο και όσο το δυνατόν καλύτερα. Παίρνοντας τη σκυτάλη από την ιστορία αυτή,  και βάσει όσων έχουν συμφωνηθεί έως σήμερα αλλά και με γνώμονα τα συμφέροντα της Πατρίδας, να πράττουν αναλόγως. 

Επικαλούμαστε λοιπόν, το χρέος μας απέναντι στην ιστορική αυτή αλήθεια και κραυγάζουμε στους πολιτικούς, στους διπλωμάτες και στους στρατιωτικούς της χώρας το εξής: « Η Βόρειος Ήπειρος σβήνει. Αλλάξτε τη συνταγή – το μίγμα της πολιτικής, που εφαρμόζετε σ’ αυτό το Εθνικό Ζήτημα. Η προχειρότητα και η υποχωρητικότητα, που επιδεικνύει ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας, η υπακοή σε Ευρωπαϊκές και ΝΑΤΟϊκές εντολές είναι πρωτόγνωρα και καταστροφικά για τον τόπο μας.»

Στην Πολιτική Επιστήμη υπάρχει ο όρος «Αποδοχή Μηνύματος» το πλέον διαδεδομένο και επικίνδυνο μήνυμα σήμερα,  είναι η εκμάθηση και ο εθισμός των πολιτών στην υποχώρηση, στην υποτέλεια, στην εξάρτηση.

Οι θέσεις που κατατίθενται στο βιβλίο που σχολιάσαμε, η τελική αίσθηση που αφήνει το σύγγραμμα αυτό είναι σαν να προετοιμάζει τον λαό μας, τους αναγνώστες, τα ίδια τα παιδιά μας, να εθισθούν στα παραπάνω και να πάψουν να ασχολούνται με τα δικαιώματά τους. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ν’ εγκαταλείψουν την Ιστορική Γη του Πύρρου και του Πατροκοσμά… Όμως, αν επιθυμούμε να έχουμε συνέχεια ως Έθνος, επιβάλλεται να σεβόμαστε τους ήρωες που θυσιαστήκανε στους αγώνες της Πατρίδας. Εάν θέλουμε να έχουμε συνέχεια ιστορική στο μέλλον, θα πρέπει να γνωρίζουμε και να εκτιμάμε σωστά τόσο το παλαιότερο όσο και το πρόσφατο παρελθόν της ιστορίας μας.

Αντιθέτως για τους εξουσιαστές σήμερα, φαίνεται πως ούτε το παρελθόν μας πρέπει να θυμόμαστε, ούτε να τιμάμε τους εθνικούς μας ήρωες φαίνεται επίσης πως επιδιώκουν να μην λέγεται τίποτα, ούτε λέξη για τα θύματα της 45χρονης δικτατορίας των Χότζια – Αλία, να μην ακούγεται τίποτα γι’ αυτούς τους Έλληνες, που δεν απώλεσαν την Ελληνική τους ταυτότητα και με το κεφάλι ψηλά πήγαν στο εκτελεστικό απόσπασμα κραυγάζοντας «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ». 

Κι αυτό, διότι, παραδειγματίζεται η νεολαία, οξύνεται ο πατριωτισμός και προβάλλονται εθνικά ιδεώδη, πράγματα αντίθετα προς τις επιδιώξεις των εξουσιαστών, που μοιάζουν να θέλουν πολίτες χωρίς διεκδικήσεις ή μόνο με διεκδικήσεις που αφορούν αποκλειστικά σε οικονομικά ζητήματα,  κι όχι ενεργούς πολίτες με κοινωνικά αιτήματα και εθνικά οράματα. 

«Δεν είναι δυνατόν να νικήσετε τους εχθρούς που βρίσκονται έξω από την πόλη, αν δεν τιμωρήσετε πρώτα τους εχθρούς που βρίσκονται μέσα σ` αυτήν»

Δημοσθένης 

Όπως φαίνεται, είναι εύκολο να εκφράζονται πατριωτικές θέσεις κριτικάροντας και καυτηριάζοντας το περιεχόμενο ανθελληνικών εντύπων, τα οποία υπογράφονται από ξένους και εκδίδονται σε άλλες χώρες.

Όμως, πρωτίστως, χρειάζεται αγώνας με συντονισμένες προσπάθειες όλων, κατά των «δικών μας» ανθρώπων, οι οποίοι εξυπηρετούν καλύτερα από κάθε ξένο, ανθελληνικά σχέδια. Αυτός ο αγώνας αποφεύγεται.

Αν αναρωτιέστε γιατί, η απάντηση είναι του ηλίου φαεινότερη: Διότι τέτοιοι αγώνες ενέχουν κόστος. κόστος προσωπικό, κοινωνικό, πολιτικό, καθώς και αντίστοιχους κινδύνους. Κι εμείς μάλλον φοβόμαστε και το κόστος και τους κινδύνους αυτούς.

Αυτοί είμαστε λοιπόν, μέρος της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας. Της κοινωνίας του ατομικισμού, του ωχαδερφισμού και της καλοπέρασης! Είμαστε αυτοί που στη θέση της καρδιάς έχουμε βάλει το πορτοφόλι! Είμαστε  αυτοί που καλύψαμε τη συνείδησή μας με δυο παρωπίδες για να κοιμόμαστε τα βράδια χωρίς ενοχές και ερινύες…

Καμιά φορά θα σηκωθούν οι Ήρωες τού 21, του 12 και τού 14’, οι Ήρωες του 1940 κι όλα τα θύματα της 45χρονης κομμουνιστικής λαίλαπας θα μας πάρουν με τα λιθάρια. Κι αυτό θα μας πρέπει…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τα συγκεκριμένα αποσπάσματα που σχολιάσαμε στο βιβλίο των οχτώ προσωπικοτήτων, με εξαίρεση, όπως ειπώθηκε, τριών εξ’ αυτών, εκφράζουν θέσεις, οι οποίες, δυστυχώς, στερούνται ιστορικής βάσης και επιστημονικής τεκμηρίωσης με αποτέλεσμα να διατυπώνουν μια διαστρεβλωμένη αλήθεια. Όλο αυτό μοιάζει να εξυπηρετεί ένα κακόβουλο σχέδιο, θίγοντας τα εθνικά συμφέροντα και πληγώνοντας πολλούς Έλληνες.

Οι Βορειοηπειρώτες βιώνουν επί τόσες δεκαετίες στο πετσί τους, σαν σύγχρονοι σκλάβοι, την τυραννία ξένων εξουσιαστών. Όμως το πιο τραγικό, το πιο θλιβερό μέρος της ιστορίας αυτού του λαού – και κάθε λαού –  είναι όχι τόσο η χρονική εκείνη στιγμή που εγκαταλείπεται από τη Μητέρα Πατρίδα, (1912 – 1914 στη συγκεκριμένη περίπτωση), αλλά ακόμη περισσότερο τη στιγμή που αποκαλύπτεται το γεγονός, πως εγχώριοι πολιτικοί παράγοντες συμμαχούν με τους διώκτες των αδερφών τους. 

Η έκφραση πρωτοβουλιών, που διακηρύσσονται στον εν λόγω τόμο,  για την καλυτέρευση της ζωής μας, μοιάζει με υποκρισία και αποβλέπει πιθανόν στο να αποχαυνώσει τα πλήθη και να αμβλύνει κάθε μορφή αντίδρασης και ενεργής ενασχόλησης με τα πολιτικά και εθνικά ζητήματα που εξετάσαμε παραπάνω.

Ως επακόλουθο τέτοιων τακτικών, εγκαθίσταται υποχωρητικότητα και ανασφάλεια, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούν την αρχή και τη βάση, μιας συγκαλυμμένης ελληνοφοβίας με ολέθρια αποτελέσματα. Ένα από αυτά και ο αφανισμός των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Ουδεμία ιστορική μελέτη δικαιολογεί έστω και μέρος αυτών που γράφονται. Είναι έγκλημα ν’ αλλοιώνονται με τέτοιο τρόπο τα εθνικά δεδομένα, να παρουσιάζονται πλασματικά και παραπλανητικά στοιχεία, και να διαπλάθεται μια νέα σαθρή πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα, χρησιμοποιούνται ασαφείς δικαιολογίες, επισφαλή επιχειρήματα καθώς και μια κεκαλυμμένη προτροπή, ώστε να παραιτηθούμε από τα κεκτημένα δικαιώματά μας. Γεγονός που μπορεί να προξενήσει μια σοβαρή κοινωνική αναστάτωση, ένα ιδεολογικό χάος και την κατάρρευση διαχρονικών αξιών, αφού, καθώς φαίνεται, ο καθείς μπορεί να ερμηνεύσει κατά το δοκούν τα ιστορικά δεδομένα και να επιβάλει την δικιά του «αλήθεια».

Είναι έγκλημα να μην αναγνωρίζονται οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες και να καταργείται με συνοπτικές διαδικασίες η ίδια τους η ιστορία, στην Ελληνική γη του Πατροκοσμά. Με όλα τα παραπάνω τίθεται σε κίνδυνο και πιθανό αφανισμό ο Ελληνισμός, που ζει σ’ αυτά τ’ αγιασμένα χώματα.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η πατρίδα μας έχει ανάγκη από ανθρώπους που να διαπνέονται από το πνεύμα της αντίδρασης, της κριτικής σκέψης, της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας.

Τέλος, το κόμμα των ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ  είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ. Σ’ αυτή ανήκουμε, είμαστε τα παιδιά της, που ζούσανε για χρόνια φιμωμένα. Γι’ αυτήν αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε. Για την Μάνα Ελλάδα που θα υπάρχει και θα επιζεί μέσ’ τους αιώνες, σ’ αντίθεση με καθέναν από εμάς, που είμαστε περαστικοί.

«ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ»

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΛΛΙΑΣ

ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΘΕΟΦΑΝΟΥΣ

ΔΗΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ»

ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ

ΣΧΕΔΙΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ(;!)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗ Β. ΗΠΕΙΡΟ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α΄

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΡΕΙΤ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΡΑΛΛΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΓΟΝΑΤΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β΄

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΤΙΛΗΣ

ΓΕΩΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗΣ

ΚΩΣΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΖΗΣΑΝ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ

Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΜΑΡΡΑ

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΟΥΣ

ἘΝΑΣ  ΞΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟ

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΟΒΛΑΧΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΘΕΝΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΥΣ ΙΔΑΝΙΚΑ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΩΣΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΒΛΑΧΟΥΣ

ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ

Αφιερωμένο σε όσους πράττουν ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.


Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ» και για να το προμηθευτείτε μπορείτε να επικοινωνήσετε στο παρακάτω τηλέφωνο: 2310282782, καθώς και στην Ηλεκτρονική Διεύθυνση: erwdios@otenet.gr

Επίσης μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα βιβλιοπωλεία που συνεργάζονται με τις «Εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ».

Συνάντηση Δημάρχου Φοινικαίων Χρήστου Κίτσου με τον Δήμαρχο Τρικκαίων Δ. Παπαστεργίου

Στο Δήμο Τρικκαίων μετέβη από την Βόρειο Ήπειρο ο Δήμαρχος Φοινικαίων, κ. Χρήστος Κίτσος, συνοδευόμενος από τον δήμαρχο Αγιάς κ. Αντώνη Γκουντάρα, στο πλαίσιο προτάσεων συνεργασίας και ανταλλαγής απόψεων.

Κατά τη διάρκεια της γόνιμης και εποικοδομητικής συνάντησης συζητήθηκαν επί τάπητος σειρά ζητημάτων που αφορούν την τοπική αυτοδιοίκηση, καθώς και θέματα που απασχολούν την Ελληνική Εθνική Μειονότητα Αλβανίας.

Επιπλέον, συμφωνήθηκε μία στενότερη συνεργασία, προκειμένου να κτιστεί μια γέφυρα επικοινωνίας και συνεργασίας.

Εν κατακλείδι, ο κ. Κίτσος, αφού ευχαρίστησε τους οικοδεσπότες για την άψογη φιλοξενία, προσκάλεσε και επισήμως τον δήμαρχο Τρικκαίων κ. Δημήτρη Παπαστεργίου, να επισκεφτεί τον δήμο Φοινικαίων στο άμεσο μέλλον.

«Φτερουγίσματα ψυχής»: Το νέο βιβλίο του Βορειοηπειρώτη δάσκαλου Δημήτρη Παππά 

Είναι το δέκατο βιβλίο  που, ο Δημήτρης Παππάς, ο Δάσκαλος, όπως τον αποκαλούν πρώην μαθητές και  πολλοί θαυμαστές του, αφήνει ως κληρονομιά και καδράρει στην καδένα της βορειοηπειρωτικής λογοτεχνίας.

Αν και προχωρημένης ηλικίας, ο Δημήτρης μας ξαφνιάζει με την ενέργεια και τη μανία να προσφέρει, την υπομονή του να ερευνά και να πλέκει, τη μαχητικότητα να προβάλει, την νηφαλιότητα των σκέψεων και ιδεών, την πολυγνωσία και την ωριμότητά του.

Με τις αρετές και τα συναισθήματα αυτά κατόρθωσε να χαρίσει στο αναγνωστικό κοινό μια πλειάδα βιβλίων, που απορροφήθηκαν  και μεταλαμπάδευσαν  τις καλύτερες εντυπώσεις.

Βιβλία μεστά, βιβλία οραματικά, βιβλία με διαύγεια και εικασίες, που κατέχονται από δικαιοφροσύνη και μετριοφροσύνη,  από αγάπη για την γενέτειρα και τον συνάνθρωπό μας,  την λατρεία για την Ελληνική γλώσσα και τις παραδόσεις, την επιμονή στους συμπολίτες να θεωρούν πολύτιμο, ιερό και απαραβίαστο την μεταλαβιά της Ιστορίας, την πίστη στον Πανάγαθο Θεό και τις χριστιανικές μας αρετές.    

Στο παρόν ολιγοσέλιδο  βιβλίο «Φτερουγίσματα ψυχής» ο Δημήτρης, μέσα στον πόνο για το χαμό της συζύγου του, προ πολλού, εξωτερικεύει τον πόνο του γι’ αυτή,  βιβλίο το οποίο και αφιερώνει στην εκλιπούσα σύζυγό του.

Ευχόμαστε στο Δημήτρη να είναι πολυζώητος, η σκέψη του να μην στερέψει και να μας χαρίσει κι άλλα τέτοια μαργαριτάρια για την δική μας Καδένα, για το δικό μας Είναι.

Βαγγέλης Παπαχρήστος

Αστείρευτη πηγή έμπνευσης

Στην Δρόπολη η αλβανίδα υπουργός Γεωργίας

Ο Δήμαρχος Δρόπολης και Πωγωνίου Δημήτρης Τόλης , υποδέχτηκε την Δευτέρα 18 Ιουλίου την Υπουργό Γεωργίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης της Αλβανίας Frida Krifca, καθώς και τον Υφυπουργό Dhimo Kote.

Μετά την επιθεώρηση σε εκτάσεις καλλιεργημένες με καλαμπόκι, πραγματοποίησαν μία συνάντηση στις εκτάσεις με καρυδιές του κ. Γιώργου Λωλη από τη Βόδριστα, με γεωργούς από όλες τις περιοχές του Δήμου Δρόπολης και Πωγωνίου.

Στη συνάντηση με τους γεωργούς, η κυρία Υπουργός δήλωσε ότι η επιδότηση καυσίμων θα δοθεί πολύ σύντομα, ενώ με το νέο ευρωπαϊκό πρόγραμμα που έχει κοινοποιήσει το Υπουργείο του οποίου ηγείται, θα αυξηθούν οι επιδοτήσεις.

Είναι η δεύτερη φορά εντός του έτους όπου η Υπουργός Γεωργίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης επισκέπτεται και πραγματοποιεί συνάντηση με αγρότες και κτηνοτρόφους της Δρόπολης.

Ωστόσο, στη συνάντηση παρεβρέθηκαν γεωργοί από τη Σκόδρα και τους Αγίους Σαράντα, στα πλαίσια της πρωτοβουλίας του Υπουργείου Γεωργίας όσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των γεωργών σχετικά με την καλλιέργεια του καλαμποκιού.

Ο ακρίτας της Αδριατικής – «Εστίν ουν Ελλάς» και ο Αυλών

Δρ. Ιωαν. Σ. Παπαφλωράτος

Νομικός-Διεθνολόγος

καθηγητής στρατιωτικών σχολών 


Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα έχει απασχολήσει εκτενώς την ελληνική βιβλιογραφία, κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Πολλοί έχουν γράψει αξιόλογα βιβλία και μελέτες, βασισμένες σε πλήθος πηγών και μαρτυριών.

Εντούτοις, έως σήμερα, ο αδούλωτος ελληνισμός της βορείου Ηπείρου αναζητάει τη δικαίωσή του από τους ισχυρούς της γης, οι οποίοι του στέρησαν το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, το θέμα της εθνικής αυτοδιαθέσεως των αδελφών μας της βορ. Ηπείρου δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα. 

Μολαταύτα, υπάρχει μία ανήλικη δεσποινίς και δόκιμη συγγραφέας, η δίδα Ευαγγελία Κ. Λάππα, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα, μετουσιώνοντας σε λόγο τον πόθο όλων των Ελλήνων για ένωση της μαρτυρικής βορ. Ηπείρου με την μητέρα-Ελλάδα.

Το βιβλίο που έχω την τιμή να προλογίσω υπό τον τίτλο «Ο ακρίτας της Αδριατικής, “Εστίν ουν Ελλάς” και ο Αυλών» δεν είναι άλλη μία συγγραφική προσπάθεια επί του εθνικού αυτού ζητήματος.

Είναι ένα ξεχωριστό πόνημα, γραμμένο σε έμμετρο λόγο, που διακρίνεται για την αρτιότητα και την ιστορική του ακρίβεια. Η συγγραφέας βασίστηκε σε πλήθος δευτερογενών πηγών και με ικανότητα, που θα ζήλευαν πολλοί απόφοιτοι Φιλοσοφικών Σχολών, αποτύπωσε στο χαρτί γεγονότα και καταστάσεις. Επικεντρώνεται στην πόλη του Αυλώνος διαμέσου της ιστορίας, αλλά κατ’ ουσίαν αναφέρεται σε όλο τον ελληνισμό της βορ. Ηπείρου.

Έχει προηγηθεί η έκδοση δύο πολύ αξιόλογων βιβλίων, υπό τον τίτλο «Το ημερολόγιο του Μοναστηρίου» και «Το μοιρολόϊ του Μοναστηρίου», αφιερωμένων σε περιοχές του ελληνισμού, ορισμένες εκ των οποίων παραμένουν αλύτρωτες έως σήμερα. Ο αναγνώστης εντυπωσιάζεται από την λυρικότητα της γραφής και τον γλαφυρό, ταυτόχρονα όμως και μεστό, λόγο, που ταιριάζει σε πολύπειρο συγγραφέα. Εν τούτοις, η δίδα Ευαγγελία Κ. Λάππα εξελίχθηκε και στο νέο της, πολυσέλιδο αυτή την φορά, βιβλίο, αγγίζει υψηλές πνευματικές κορυφές.

Η αποτύπωση των γεγονότων, η περιγραφή των προσωπικοτήτων, η βαθειά χριστιανική πίστη, που διαπνέουν όλο το έργο, καθηλώνουν τον αναγνώστη. Το βιβλίο αυτό είναι άξιο μελέτης και όχι απλής αναγνώσεως.

Παραδίδω, λοιπόν, στο αναγνωστικό κοινό αυτό το εξαιρετικό βιβλίο, συγχαίροντας από καρδιάς την συγγραφέα αλλά και απονέμοντας τα εύσημα στους γονείς της, που την ανέθρεψαν, σεβόμενοι την ελληνοχριστιανική παράδοση του λαού μας. Ευχαριστώ δε τον πατέρα της για την τιμή που μου έκανε να προλογίσω το παρόν και είμαι βέβαιος ότι η δίδα Ευαγγελία Κ. Λάππα θα μας παραδώσει και νέα δείγματα του συγγραφικού ταλέντου της στο εγγύς μέλλον.

Αθήνα, Ιανουάριος 2022 

Ευαγγελία Κ. Λάππα

17 ετών

Όλοι γνωρίζουμε την σημασία των Αλησμόνητων Πατρίδων για το Έθνος μας. Σε όποια κατεύθυνση και να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω στο χάρτη θα συναντήσεις μία ή περισσότερες από αυτές. Έχει όμως μεγάλη σημασία, όχι μόνο να μην τις ξεχνάμε αλλά και να μελετάμε την ιστορία τους. Την ΕΛΛΗΝΙΚΗ τους ιστορία. 

Το βιβλίο «Ο ακρίτας της Αδριατικής – “Εστίν ουν Ελλάς” και ο Αυλών …στη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο» γράφτηκε για να αναδειχθεί η ελληνικότητα της Ηπείρου και συγκεκριμένα της Βορείου Ηπείρου, γεγονός αδιαπραγμάτευτο, με επίκεντρο τον ακρίτα της Αδριατικής, την πόλη του Αυλώνος. 

Ο Αυλών είναι μια μεγάλη παραθαλάσσια πόλη περιβαλλόμενη από βουνά στον ομώνυμο κόλπο – μια εσοχή της Αδριατικής θάλασσας – απέναντι από το Οτράντο (αρχαία Ελληνική αποικία Υδρούς), βόρεια της Χιμάρας που και σήμερα είναι, όπως και όλη η Βόρειος Ήπειρος μας, στη κατοχή των Αλβανών1Αποτελεί σημαντικό γεωστρατηγικό σημείο της Αδριατικής.

Σε αυτό το βιβλίο εξιστορείται η ζωή ενός νεαρού αγοριού, του Αυλώνος, (ο οποίος ενσαρκώνει την ομώνυμη πόλη της Βορείου Ηπείρου), που μέσα στους αιώνες, ζει κάθε γεγονός πλάι στη μάνα του την Ελλάδα και θαυμάζει τους ήρωές της.

Παράλληλα παλεύει και αντιμετωπίζει χιλιάδες ξένους εισβολείς και επιδρομείς που τον επιβουλεύονται γιατί όποιος τον πάρει, θα ‘χει υπό τον έλεγχό του την Αδριατική θάλασσα και αργά ή γρήγορα και όλα τα παράλιά της. Κάποια στιγμή σκλαβώνεται στους Τούρκους μαζί με τ’ άλλα αδέλφια του (τις άλλες Ελληνικές πόλεις) και προσπαθεί να απελευθερωθεί σε πείσμα των εχθρών και των επιβουλέων αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει.

Την ιστορία του τη διηγείται, μαζί με τη δική της, η Σάσων, η αδελφή του, η οποία ενσαρκώνει το ομώνυμο νησί, που στον χάρτη βρίσκεται ακριβώς απέναντι του και οι κάτοικοι των πόλεων εμφανίζονται σαν βοηθοί τους. 

Η ιστορία τους ξεκινάει από την ίδρυσή του Αυλώνα και φτάνει έως και την σημερινή εποχή. Μια ιστορία, με προσωποποιημένες πόλεις και χώρες, βασισμένη στην αληθινή και μακραίωνη ιστορία της πόλης του Αυλώνος, της νήσου Σάσωνος και προπαντός της αλύτρωτης Βορείου Ηπείρου.

Έλληνες! Έλληνες, κει πάνω, κάποια αδέλφια σας, σας περιμένουν!

5 Ιουλίου 2022

Οι ενότητες του βιβλίου:

  • Στα βάθη των προ Χριστού αιώνων (π. Χ.)
  • Τα πρωτοχριστιανικά χρόνια (μ. Χ.)
  • Στα χρόνια της Ρωμανίας
  • Τουρκοκρατία
  • Τα επαναστατικά χρόνια
  • Αγώνας κατά των έξωθεν προπαγάνδων
  • Βαλκανικοί Πόλεμοι
  • Βορειοηπειρωτικός Αγώνας
  • Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
  • Τα σκοτεινά χρόνια του μεσοπολέμου
  • Το ένδοξο έπος του ’40 και ιταλική κατοχή
  • Τα πέτρινα χρόνια του κομμουνισμού
  • Τα μετακομμουνιστικά χρόνια (μέχρι και τη σημερινή εποχή)

Ποίημα:

ΑΥΛΩΝ

Θρήνο δεν έφτιαξε κανείς;

Λόγο ποιος έκανε, θαρρείς;

Μείναν να κλαίγουνε, σέ, Αυλών

νέφη και θάλασσες Ρωμιών.

***

Σένα τα Γιάννενα πονούν.

Άρτα, αχ! Πρέβεζα σιωπούν.

Σούλι βοά, Κόνιτσα θωρεί.

Νίτσα2 – να! –  ύψωσε φωνή. 

Πάργα αχ! άφησε κραυγή!

***

Στέναξε! 

Έφριξε!

***

Χρόνια σε παίρνανε πολλοί

Φράγκοι και Βούλγαροι εχθροί.

Κάθε μια βάρβαρη φυλή

όμως δεν άλλαξες ψυχή!

***

Τέλος σε πήρανε δειλοί

Τούρκοι, πιο άπιστοι, κακοί.

Αιώνες τέσσερις, σκλαβιά

που ήταν για σένανε βαριά.

***

Μέρα μον’ πρόσμενες κρυφά

μέρα στα χρόνια τα πικρά

Τούρκοι να φύγουνε μακριά

Θάσαι ω! λεύτερος συ πια!

***

Ούννοι3 και Αύσονεςδειλοί

ήρθαν, σε πάτησαν σκληροί.

Όσο κ’ αν έβγαλες κραυγή

άφησαν να σβήσει και αυτή.

***

Θρήνο δεν έφτιαξε κανείς;

Λόγο ποιος έκανε, θαρρείς;

Μείναν να κλαίγουνε, σέ, Αυλών

νέφη και θάλασσες Ρωμιών.

***

Σένα τα Γιάννενα πονούν.

Άρτα, αχ! Πρέβεζα σιωπούν.

Σούλι βοά, Κόνιτσα θωρεί.

Νίτσα2 – να! –  ύψωσε φωνή. 

Πάργα αχ! άφησε κραυγή!

***

Στέναξε! 

Έφριξε!

***

Διότι συ έμεινες μακριά

μέσα στη βάρβαρη σκλαβιά

όταν ην λεύτερη στιγμή5

όλοι αχ! να χαίρονταν μαζί!

***

Πήραν το θάρρος οι εχθροί

πήγαν και πάτησαν πιο κει 

Πάει η Ήπειρος – αλί! – 

Έτσι μας έμεινε μισή!

***

Πότε θα φύγει ο εχθρός;

Λένε πως έρχεται καιρός!

Ευαγγελία Κ. Λάππα

16 ετών

25 Οκτωβρίου 2020

Αφιερωμένο σε όλους όσους 

Αγωνίστηκαν να είναι η Βόρειος Ήπειρος 

Ελεύθερη και Ελληνική

Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο:

Στην ένδοξη ακριτική πόλη του Αυλώνος και τη νήσο Σάσωνα, που προσωποποιημένοι πρωταγωνιστούν σε αυτό το βιβλίο.

Σε ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο, στους ανώνυμους Έλληνες που έχουν υποστεί ή και υφίστανται ακόμα και σήμερα το καθεστώς ανελευθερίας του αλβανικού κράτους και σε όλους όσοι αγωνίστηκαν ή και θυσιάστηκαν για να είναι η Βόρειος Ήπειρος ελεύθερη και πάλι στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας.

Στη μνήμη του λαμπρού αγωνιστή για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ.

Στον ήρωα ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, εκδιωχθέντα από το αλβανικό καθεστώς στη Δίκη των Πέντε.

Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε:

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Νάμα» και μπορείτε να το προμηθευτείτε από τον παρακάτω σύνδεσμο: https://namabooks.gr/product/o-akritas-tis-adriatikis-estin-oyn-ellas-kai-o-aylon-sti-sklavomeni-voreio-ipeiro/ 

Επίσης μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα βιβλιοπωλεία που συνεργάζονται με τις εκδόσεις «Νάμα».

__________________

1. Οι Αλβανοί, σαν φυλή, ουδεμία σχέση έχουν με τη χερσόνησο του Αίμου. Η πλειοψηφία αυτών, που αυτοαποκαλούνται έτσι, είναι κυρίως γόνοι εξισλαμισμένων Ελλήνων, που με το πέρας του χρόνου έχασαν και την εθνική τους συνείδηση. Ελάχιστοι από τους κατοίκους, της λεγόμενης Αλβανίας, είναι γνήσιοι Αλβανοί, εκ μεταναστεύσεως από την περιοχή της Κασπίας Θάλασσας. Παραθέτω μερικά χωρία που μαρτυρούν την προέλευση τους: 

Πλούταρχος, 46–119 μ.Χ.  (βίοι παράλληλοι):

«… Καταλιπὼν δὲ φρουρὸν Ἀρμενίας Ἀφράνιον αὐτὸς ἐβάδιζε διὰ τῶν περιοικούντων τὸν Καύκασον ἐθνῶν ἀναγκαίως ἐπὶ Μιθριδάτην. Μέγιστα δὲ αὐτῶν ἐστιν ἔθνη Ἀλβανοὶ καὶ Ἴβηρες, Ἴβηρες μὲν ἐπὶ τὰ Μοσχικὰ ὄρη καὶ τὸν Πόντον καθήκοντες, Ἀλβανοὶ δὲ ἐπὶ τὴν ἕω καὶ τὴν Κασπίαν κεκλιμένοι θάλασσαν. Οὗτοι πρῶτον μὲν αἰτοῦντι Πομπηΐῳ δίοδον ἔδοσαν· …»

Στράβων, 64 π.Χ. –24 μ.Χ. (Γεωγραφία):

«… ἐν αὐτῇ δὲ τῇ Ἀρμενίᾳ πολλὰ μὲν ὄρη πολλὰ δὲ ὀροπέδια, ἐν οἷς οὐδ” ἄμπελος φύεται ῥᾳδίως, πολλοὶ δ” αὐλῶνες οἱ μὲν μέσως οἱ δὲ καὶ σφόδρα εὐδαίμονες καθάπερ τὸ Ἀραξηνὸν πεδίον, δι” οὗ ὁ Ἀράξης ποταμὸς ῥέων εἰς τὰ ἄκρα τῆς Ἀλβανίας καὶ τὴν Κασπίαν ἐκπίπτει θάλατταν, καὶ μετὰ ταῦτα ἡ Σακασηνὴ καὶ αὐτὴ τῇ Ἀλβανίᾳ πρόσχωρος καὶ τῷ Κύρῳ ποταμῷ, εἶθ” ἡ Γωγαρηνή·
Προσάρκτια δέ ἐστι τὰ ὑπερκείμενα τῆς Κασπίας θαλάττης ὄρη τὰ τοῦ Παραχοάθρα καὶ Ἀλβανοὶ καὶ Ἴβηρες καὶ ὁ Καύκασος ἐγκυκλούμενος τὰ ἔθνη ταῦτα καὶ συνάπτων τοῖς Ἀρμενίοις, συνάπτων δὲ καὶ τοῖς Μοσχικοῖς ὄρεσι καὶ Κολχικοῖς μέχρι τῶν …»

Φλάβιος Αρριανός, 95-175 μ.Χ. (Ἀλεξανδρου ἀνάβασιν), όπου οι Αλβανοί βρίσκονται αντιμέτωποι ως εχθρικό τμήμα ενταγμένο στις περσικές δυνάμεις του Δαρείου κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου: 

«Ὡς δὲ ὁμοῦ ἤδη τὰ στρατόπεδα ἐγίγνετο, ὤφθη Δαρεῖός τε καὶ οἱ ἀμφ” αὐτόν, οἵ τε μηλοφόροι Πέρσαι καὶ Ἰνδοὶ καὶ Ἀλβανοὶ καὶ Κᾶρες οἱ ἀνάσπαστοι καὶ οἱ Μάρδοι τοξόται, κατ” αὐτὸν Ἀλέξανδρον τεταγμένοι καὶ τὴν ἴλην τὴν βασιλικήν. ἦγε δὲ ὡς ἐπὶ τὸ δεξιὸν τὸ αὑτοῦ Ἀλέξανδρος μᾶλλον, καὶ οἱ Πέρσαι ἀντιπαρῆγον, ὑπερφαλαγγοῦντες πολὺ ἐπὶ τῷ σφῶν εὐωνύμῳ.»

2. Ηγουμενίτσα

3. Ούννοι λέγονται οι Γερμανοί. Εδώ εννοούνται οι Αυστριακοί και οι  Ούγγροι, που συνεργάστηκαν με τους Ιταλούς, στο σχεδιασμό της αρπαγής της Βορείου Ηπείρου! (Βλ. René Puax, Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος, Εκδόσεις Τροχαλία)

4. Αύσονες εννοούνται οι Ιταλοί 

5. Στιγμή λευτεριάς

Μαραμένος ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου χωρίς προσανατολισμό

Ήταν η πίστη  στην μοναδική οργάνωση των Ελλήνων της Αλβανίας, την ΟΜΟΝΟΙΑ, η συσπείρωση γύρω της, που έφεραν τις πρώτες επιτυχίες και τις πρώτες νίκες, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Αλβανία.

Να θυμίσουμε την μεγάλη νίκη στις Κοινοβουλευτικές εκλογές  του 1991, με την εκλογή πέντε βουλευτών. Ξανά με την εκλογή τριών βουλευτών το 1992,  παρά τις πιέσεις και την  μη αναγνώριση της  Ομόνοιας ως εκλογικό υποκείμενο.

Την μεγάλη νίκη στις  εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση του 1992 όπου η Εθνική Ελληνική Μειονότητα  με την οργάνωσή της την ΟΜΟΝΟΙΑ, δεν ανάδειξε μόνον νομάρχες, δημάρχους, έπαρχους, δεν  κέρδισε μόνο την πλειοψηφία των δημοτικών και επαρχιακών συμβούλων,  αλλά: «Εσείς δεν ψηφίσατε. Εσείς κάνατε δημοψήφισμα. Να διατηρείτε αυτό το ηρωικό και μαχητικό φρόνημα. Να μείνετε ενωμένοι και αδελφωμένοι γιατί το μέλλον έτσι μας θέλει»,  όπως  χαρακτήρισε τις εκλογές αυτές ο μακαριστός Σεβαστιανός, σε μια συνέντευξή του.

Άρχισε, όμως,  η έριδα και η επέμβαση στα εσωτερικά της Ομόνοιας, που σήμαινε στα εσωτερικά της Ε. Ε. Μειονότητας. Πρόξενος της Ελλάδος στο Αργυρόκαστρο (όπου η διπλωματική αποστολή δεν επιτρέπει την ανάμειξη  στα κομματικά ιδεώδη του χώρου) παρότρυνε την δημιουργία σοσιαλιστικών οργανώσεων στις δικές μας κοινότητες.

Στο βορειοηπειρωτικό χώρο που κυρίαρχη και μοναδική ήταν η οργάνωση της Ομόνοιας, με όλη τη δομή της:  το Γενικό Συμβούλιο, το  Γενικό Προεδρείο και μέχρι τις τοπικές οργανώσεις Ομόνοιας σε κάθε κοινότητα. Έτσι λειτουργούσε. Και λειτουργούσε άψογα.

Ζήλεψαν οι δημοκράτες και έφτιαξαν τις δικές τους οργανώσεις. Ζήλεψαν και οι σοσιαλδημοκράτες, μα και οι ρεπουμπλικάνοι, μα και κάθε είδους καντάδα. Άρχισε η ύφεση στις οργανώσεις της Ομόνοιας και το πρώτο χέρι το πήραν αυτές του σοσιαλιστικού κόμματος.

Καταργήθηκε η παράγραφος  του άρθρου 4 που έλεγε: «Μέλη της Ομόνοιας είναι ο κάθε Αλβανός πολίτης, ανεξάρτητα από την πολιτική και κομματική τοποθέτηση, που έχει Ελληνική συνείδηση και καταγωγή, χωρίς διάκριση φύλου κοινωνικοπολιτικής προέλευσης ή γλώσσας, αρκεί να έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας, ν’ αποδέχεται ανεπιφύλακτα το πρόγραμμα και το καταστατικό της Οργάνωσης και ν’ αγωνίζεται για την εφαρμογή του. Δικαιούνται να εκλέγονται στα ανώτερα όργανα όλα τα μέλη της οργάνωσης, που δεν συμμετέχουν σε άλλα πολιτικά κόμματα, εκτός του κόμματος εκείνου που η Οργάνωση έχει διαρκή πολιτική συμμαχία (ΚΕΑΔ).

Μέλη που ανήκανε σε άλλα κόμματα, ιδίως σ’ αυτό του Σοσιαλιστικού Κόμματος,  σε πολλές κοινότητες, εκλέγονταν και πρόεδροι της Ομόνοιας, δηλαδή  ηγούνταν και την οργάνωση της Ομόνοιας.

Κι ακόμα πιο πέρα: Για να ξανακέρδιζαν ξανά το θώκο του έπαρχου (αφού διένυσαν μια τετραετία εκλεγμένοι από την ΟΜΟΝΟΙΑ), συνεργάζονταν με κάθε είδους αλβανικού κόμματος, και με το διάβολο ακόμα, ξεχνώντας ποιος τους ανάδειξε και ποιος τους προώθησε.

Συν τω χρόνω, το πρόβλημα βάθυνε. Ένα μεγάλο χάος δημιουργήθηκε. Οι οργανώσεις της Ομόνοιας έπαψαν να λειτουργούν, μάλλον διαλύθηκαν. Κι όταν χρειάζονταν, βάσει του Καταστατικού να γινόντουσαν οι τοπικές εκλογές και να καθορίζονταν οι εκλέκτορες  για τις Γενικές Συνδιασκέψεις, καθορίζονταν.

Ξανά βλέπουμε την επέμβαση των Ελλαδιτών πολιτικών. «Να προσέλθετε στα αλβανικά κόμματα. Εκεί είναι η προοπτική σας…», που σήμαινε «αφήστε την Ομόνοια, δεν έχει προοπτική, ολοκλήρωσε το καθήκον της…». Έτσι σιγά σιγά διαδόθηκε και επικράτησε το σλόγκαν: «Πού είναι η ΟΜΟΝΟΙΑ. Δεν υπάρχει Ομόνοια. Τι μας έκαμε η Ομόνοια» κλπ.

Δυνάμωσαν ακόμα πιο πολύ οι σοσιαλιστικές οργανώσεις στα χωριά. Μάλλον είχαν και την πείρα των κομματικών οργανώσεων βάσης επί κομμουνισμού. Μ’ ένα σφύριγμα του προέδρου, όλοι στο πόδι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα συσκέψεις, ανακοινώσεις, ενημερώσεις. Οργανωμένοι και συσπειρωμένη γροθιά.

Μαράθηκαν τα πραγματικά μέλη της Ομόνοιας. Μαράθηκε η Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Χωρίς τύπο (η μοναδική στο κόσμο που δεν έχει ούτε ένα έντυπο), χωρίς ενημέρωση, χωρίς προσανατολισμό.

«Να διατηρείτε αυτό το ηρωικό και μαχητικό φρόνημα. Να μείνετε ενωμένοι και αδελφωμένοι γιατί το μέλλον έτσι μας θέλει», το μήνυμα του μακαριστού Σεβαστιανού, που δυστυχώς, το ρήγμα εμβαθύνεται.  

Βαγγέλης Παπαχρήστος

17 Ιουλίου 1991: Επιστολή των Ελλήνων του Δελβίνου για το άνοιγμα ελληνικού σχολείου

Ήταν οι προσπάθειες και ο αγώνας που έδωσε η οργάνωση της ΔΕΕΕΜ «ΟΜΟΝΟΙΑ», αλλά ήταν και η κινητοποίηση και συμπαράσταση όλων των Βορειοηπειρωτών: γονέων, δασκάλων, μαθητών, τα συλλαλητήρια που οργανώθηκαν στην πόλη των Αγίων Σαράντα και Αργυροκάστρου, ήταν η αποχή των δασκάλων και μαθητών από τα μαθήματα, που ανάγκασαν την αλβανική κυβέρνηση ν’ ανοίξει ελληνικά σχολεία στους Αγίους Σαράντα., Δέλβινο, Αργυροκάσυτρο και χωριά με μεικτό πληθυσμό: Μετόχι, Εξαμίλια, Μπίστρισσα και ΜΤΣ.

Σχολεία τα οποία λειτούργησαν μόνο ένα χρόνο διότι ο τότε Πρωθυπουργός Α. Μέξι στέλνει στις 12.10.1992 τηλεγράφημα προς τα νομαρχιακά συμβούλια και των τριών νομών όπου αναφέρεται: «Στο νομό σας, στα Εξαμίλια και στην πόλη των Αγ. Σαράντα, έχουν ανοίξει σχολεία στην ελληνική γλώσσα, διαστρεβλώνοντας έτσι το διάταγμα 17 ημερομηνία 27.9.1991 του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο εξηγεί πως αυτά μπορούν ν’ ανοιχτούν μόνο στις καθαρές μειονοτικές περιοχές. Γι’ αυτό τα σχολεία όπου κι αν έχουν ανοίξει χωρίς άδεια, να κλείσουν αμέσως…»

Μετά από το τηλεγράφημα αυτό οι πιέσεις και οι βαρβαρότητες δυνάμωσαν πιο πολύ. Ο διευθυντής του σχολείο «Κ. Τσιάβο» του Δελβίνου, μολονότι είχε την απόφαση από τον Νομάρχη Β. Μπιλέρο, βγάζει τους μαθητές από την τάξη, αναγκάζοντας αυτούς να κάνουν επί πολλές μέρες μάθημα έξω στην αυλή, ώσπου οι γονείς βρήκαν μόνοι τους κάποιο μέρος και το έκαναν τάξη. Αυτοί οι γονείς των 32 μαθητών της πρώτης τάξης του Δελβίνου στάθηκαν παλικαρίσια, δεν πήγαν τα παιδιά τους στο αλβανικό σχολείο, μολονότι η αστυνομία πήγαινε κάθε μέρα τους έκανε πίεση και τους έκοβε πρόστιμο.

Να τι λέει ο λαός της Ελληνική; Μειονότητας της πόλης του Δελβίνου:

Ανοικτό γράμμα
Προς τον:
Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.Ραμίζ Αλία.
Πρωθυπουργό κ. Ύλι Μπούφι
Υπουργό Παιδείας κ. Μάκιο Λακρόρι

Ο Eλληνικός μειονοτικός πληθυσμός της πόλης του Δελβίνου, συγκεντρώθηκε στις 17 Ιουλίου για να συζητήσει για την εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα και στην πόλη του Δελβίνου. Εδώ είναι χιλιάδες οι Έλληνες μειονοτικοί και εκατοντάδες τα παιδιά τους που ως τώρα δεν τους δόθηκε το δικαίωμα εκμάθησης στο σχολείο της μητρικής μας γλώσσας.

Με όλες τις αιτήσεις μας, το Υπουργείο Παιδείας καθυστερεί τα πράγματα για το άνοιγμα του ελληνικού σχολείου στο Δέλβινο. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να μας το στερηθεί κανείς. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Το ελληνικό σχολείο του Δελβίνου, λειτουργούσε κανονικά από το 1537. Κι αυτό αποδεικνύεται με πολλά ιστορικά ντοκουμέντα. Ήταν της ίδιας σημασίας όπως και τα άλλα σχολεία αυτής της εποχής, Αθήνας, Ιωαννίνων, Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκης. Από το έτος 1749 λειτουργούσε στο Δέλβινο και η σχολή θηλαίων. Η ιστορία του σχολείου γνωρίζει πολλές προσπάθειες, όπου διάφορες κυβερνήσεις, όπως του βασιλιά Ζώγκου που ήθελε να αφαιρέσει το δικαίωμα αυτό από τους Έλληνες του Δελβίνου. Το 1923 το ζήτημα συζητήθηκε στη Γενεύη και το 1934 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και τις δυο φορές το δικαστήριο το κερδίσαμε εμείς, ο λαός του Δελβίνου που διεκδικούσε το δίκιο, τα δικαιώματά του.

Το 1967, με ατομικές πρωτοβουλίες αντιδραστικών στοιχείων, το μονοκομματικό κράτος έκλεισε το σχολείο του Δελβίνου. Από τότε αυθαίρετα και δίχως λόγο, τα παιδιά μας δεν δικαιούνται να μάθουν τη μητρική ελληνική γλώσσα. Αν φέτος το Φθινόπωρο, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, δεν θ’ ανοίξει το ελληνικό σχολείο στο Δέλβινο, θα απευθυνθούμε σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς και θα μποϊκοτάρουμε το μάθημα κάνοντας έκκληση σε όλες τις μειονοτικές σχολές να υποστηρίξει. Την ώρα που όλη η Αλβανία προχωράει για την Ευρώπη, την ώρα που ο αγώνας για περισσότερη δημοκρατία είναι σύνθημα όλων, δεν δικαιούται καμία κυβέρνηση να μας το αφαιρέσει. Εμείς πιστεύομε πως καλύτερη εποχή απ’ αυτή της Δημοκρατίας δεν υπάρχει για την επίλυση των εθνικών ζητημάτων.

Από το λαό της Ελληνικής Μειονότητας της πόλης του Δελβίνου, 17.07.1991

Βαγγέλης Παπαχρήστος

sfeva.gr

Οι Ελληνίδες μητέρες του Δελβίνου παίρνουν τα παιδιά τους για να μην πηγαίνουν στο αλβανικό σχολείο

Σελίδα 21 από 23

Υποστηριζόμενο από WordPress & Θέμα από Anders Norén