Την απόφαση να εγγράψει στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας τον Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, έλαβε την Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2023 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ποιος είναι ο νέος Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ο Μοναχός Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης (5 Σεπτεμβρίου 1905 – 7 Δεκεμβρίου 1991) και κατά κόσμον Αναστάσιος – Αθανάσιος ήταν σύγχρονος υμνογράφος. Γεννήθηκε στην Δρόβιανη της επαρχίας Δέλβινου Βορείου Ηπείρου. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του.
Με το τέλος του δημοτικού σχολείου ο έφηβος πλέον Αναστάσιος έμελλε να εγκαταλείψει το περιβάλλον του χωριού. Ήδη ο πατέρας του είχε εγκατασταθεί στον Πειραιά, όπου εργαζόταν. Και ο ίδιος έπρεπε να τον ακολουθήσει για να εργαστεί κοντά του.
Έτσι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την μητέρα και τον μικρότερο αδελφό του. Αρχικά εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, κοντά στον πατέρα και την θεία του. Στην συνέχεια μετακόμισαν στην Αθήνα. Στην νέα του διαμονή συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο.
Ο ζήλος του για τα γράμματα εντυπωσιακός. Μετά το γυμνάσιο συνέχισε τις σπουδές του σε κάποια ανώτερη σχολή ελληνικής παιδείας. Στην Αθήνα φρόντισε και για την πνευματική του ζωή και εκκλησιαζόταν τακτικά. Θυμάται ο ίδιος: « Η ενορία μας ήταν ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Συνήθως πηγαίναμε επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, όπου ήτο η παλαιά Ριζάρειος Σχολή, στον Άγιο Γεώργιο της Ριζαρείου, επειδή ήταν κοντά. Εκεί κατ’ επανάληψη λειτούργησε και ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, τον οποίο είδα».
Στην Αθήνα καλλιέργησε την σκέψη να γίνει μοναχός και σκέφθηκε να φύγει έγκαιρα, πριν αναλάβει άλλες υποχρεώσεις. Και δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να πραγματοποιήσει την κλίση του. Έτσι έρχεται στο Άγιο Όρος στις 15 Αυγούστου 1923.
Στο Άγιο Όρος εγκαταβιώνει ως δόκιμος στην σκήτη της Αγίας Άννης. Συγκεκριμένα στην Μικρά Αγία Άννα, στο κελλί του Τιμίου Προδρόμου, έχοντας ως γέροντα τον μικρασιάτη ιερομόναχο Μελέτιο Ιωαννίδη.
Εδώ, σ’ αυτή την ερημική, άνυδρη, αιχμηρή και άγονη τοποθεσία της Μικράς Αγίας Άννης, βρίσκει απόλυτη πνευματική χαρά και εκπλήρωση του ονείρου της ζωής του. Μπορεί πλέον απερίσπαστα να επιδοθεί στην άσκηση της πνευματικής ζωής και στη μελέτη των ιερών εκκλησιαστικών κειμένων.
Στις 20 Οκτωβρίου του 1924 κατά την διάρκεια της αγρυπνίας στη μνήμη του αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας έγινε η μοναχική κουρά του παίρνοντας το όνομα του αγίου.
Ο μοναχός Γεράσιμος, προσαρμοσμένος πλήρως στη νέα του ζωή, αποτέλεσε πρότυπο υπακοής, ταπεινώσεως και κάθε αρετής. Παράλληλα με την τέλεση των καθημερινών μοναχικών ακολουθιών και τη μελέτη, οι δύο μοναχοί της καλύβης, γέροντας και υποτακτικός, εργάζονταν για την επιβίωσή τους ως άνθρωποι.
Ο Γέροντας Μελέτιος γνώριζε καλά και ασκούσε από χρόνια την τέχνη κατασκευής ξυλόγλυπτων σφραγίδων που χρησιμοποιούνται στην παρασκευή προσφόρων για τη θεία Λειτουργία. Κοντά σ’ αυτόν και ο νέος μοναχός Γεράσιμος έμαθε την τέχνη αυτή, την οποία και ασκούσε φίλεργα. Εκείνο, όμως, το οποίο τον γοήτευε ήταν η ενασχόληση με τα γράμματα.
Μας λέει σχετικά: «Εδώ, όταν ήρθα, καλλιέργησα και ανακεφαλαίωσα τις γνώσεις μου. Τους αρχαίους συγγραφείς, όλα τα χόρτασα, όλα τα χώνεψα. Είχα μερικά βιβλία απ’ έξω, που τα έδωσα σε ορισμένα πτωχά παιδιά που μ’ επισκέφθηκαν από την Συκιά απέναντι».
Μετά την παρέλευση λίγων ετών ο γέροντας Μελέτιος φεύγει οριστικά για την Αθήνα, αφήνοντας τελείως μόνο του τον νέο μοναχό Γεράσιμο. Κάτω από την καλύβη του Τιμίου Προδρόμου βρίσκεται η καλύβη Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Σε αυτήν εγκαταβιούσε ο ασκητής Γέροντας Αβιμέλεχ (1965). Το 1946 υποτάχθηκε σ’ αυτόν ο μετέπειτα ιερομόναχος Διονύσιος.
Με τον π. Διονύσιο συνδέθηκε ο π. Γεράσιμος και αργότερα, το 1966, ενώθηκαν σε μία συνοδεία. Ο μοναχός Γεράσιμος γίνεται κτήτορας του ναού των αγίων Πατέρων Διονυσίου του ρήτορος και Μητροφάνους. Συγκεκριμένα, το 1956 στο σπήλαιο όπου ασκήτευσαν οι δύο όσιοι κτίζει μικρό ναΐδριο και το 1960 το συμπληρώνει με την λιτή.
Ο Γέροντας Γεράσιμος, εκτός των άλλων, φημιζόταν για τη διάθεση φιλοξενίας, την οποία ενέπνευσε και στους υποτακτικούς του. Είναι άξιο λόγου ότι η ασκητική και αναχωρητική του βιοτή σε τίποτα δεν έπληξε την κοινωνικότητά του.
Οι προσερχόμενοι σ’ αυτόν λαϊκοί επισκέπτες πάντοτε έφευγαν ωφελημένοι και γοητευμένοι, καθώς ο λόγος του ήταν πάντοτε προσεγμένος. Συνετός στις αποκρίσεις του, απέφευγε συστηματικά τις άκαιρες συζητήσεις και φλυαρίες• επιδίωκε πάντοτε τη σιωπή, την οποία και θεωρούσε «μητέρα σοφωτάτων εννοιών».
Εκτός από τους λαϊκούς, οι επισκέπτες ήταν πολλές φορές κληρικοί ή και μοναχοί, που έρχονταν με τον ίδιο σκοπό: να ακούσουν τον γέροντα, να ωφεληθούν πνευματικά και να διδαχθούν από την ενάρετη ζωή του.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, του ανατέθηκαν μοναχικά διακονήματα. Διετέλεσε βιβλιοθηκάριος και τυπικάρης του Κυριακού της σκήτης Αγίας Άννης. Ως βιβλιοθηκάριος μάλιστα ασχολήθηκε με την σύνταξη και δημοσίευση καταλόγου των χειρογράφων κωδίκων της βιβλιοθήκης του Κυριακού της σκήτης.
Με την ιδιότητα αυτή βοήθησε πολλούς επιστήμονες στην εύρεση και απόκτηση αντιγράφων των χειρογράφων. Ο ίδιος συνέταξε αξιόλογες μελέτες και άρθρα.
Ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις υμνογράφων, που το μεγαλύτερο μέρος του έργου του χρησιμοποιήθηκε αμέσως στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος του έργου είναι προσιτό, παρά το γεγονός ότι ένα μικρό μόλις τμήμα του έχει εκδοθεί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλές ακολουθίες κυκλοφορούν ευρύτατα σε δακτυλογραφημένα φωτοαντίγραφα.
Αλλά και την ίδια την υμνογραφία την θεωρεί προέκταση της προσευχής, κοινωνία με τον Θεό και τους αγίους: «Έχω τον άγιο μπροστά. Γι’ αυτό και δεν θέλω επικοινωνία με κανέναν. Η υμνογραφία, η πνευματική αυτή εργασία, είναι ένωση της ψυχής μετά του Θεού είναι μία θαυμασία προσευχή είναι μία μεταρσίωσις του νοός• είναι μία μυστική θεωρία• είναι ένα μυστήριον, που δεν ερμηνεύεται και με λόγους δεν εξωτερικεύεται. Η υμνογραφία είναι η υπάτη φιλοσοφία. Δεν εκφράζεται με αυτά τα λόγια. Πρέπει κανείς να την δοκιμάσει για να την αισθανθεί».
Εκοιμήθη στις 7 Δεκεμβρίου 1991. Το πλούσιο υμνογραφικό του έργο υπολογίζεται σε περισσότερες από 2000 ιερές ακολουθίες.
Τον σπουδαίο αυτόν Υμνογράφο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας στις 28 Δεκεμβρίου 1968 ετίμησε με αργυρό μετάλλιο η Ακαδημία Αθηνών.
από orthodoxianewsagency.gr
Να προσθέσουμε ότι τον Σεπτέμβριο του 1988 κατόπιν προτάσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Σεβαστιανού, ο Άγιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης έγραψε τον Παρακλητικό Κανόνα προς τους εν Βορείω Ηπείρω Αγίους.
Παραμονές Πρωτοχρονιάς, την 31η Δεκεμβρίου 1999, διάλεξε να ταξιδέψει στην Βασιλεία των Ουρανών ο Παναγιώτης Μάρτος. 23 χρόνια κλείνουν εφέτος από την ημέρα που λαοθάλασσα συγγενών και φίλων από το Κακοδίκι την πόλη του Δελβίνου κι από άλλα χωριά του έδωσαν τον τελευταίο αποχαιρετισμό, για να μείνει όμως πάντα στις καρδιές τους, στις καρδιές όλων μας, ο άξιος καθηγητής της Λογοτεχνίας, ο πρώτος Πρόεδρος της Ομόνοιας για το Παράρτημα του Δελβίνου, το μέλος του Γενικού Συμβουλίου και Προεδρείου, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Συνταξιούχων Δασκάλων Νομού Δελβίνου, ένας από τους Πέντε ηγέτες της Ομόνοιας της περίφημης δίκης παρωδίας των Τιράνων, ο εξαίρετος αγωνιστής για τα δίκαια του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Μια δίκη, που κράτησε αγέρωχη στάση και που όταν τον ρώτησε ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αν συμφωνεί με τα στοιχεία και το κατηγορητήριο του απάντησε: «Ποια στοιχεία κ. πρόεδρε. Εμένα με τρέλαναν επειδή δε συμφωνούσα με τα στοιχεία τους. Συμφωνώ με τις πληγές και τα σημάδια που άφησαν πάνω στο σώμα μου ο βούρδουλας των ανακριτών σας» και έδειξε στο δικαστικό σώμα τα πληγωμένα πόδια του.
Τον άνθρωπο που τον κλείσανε μέσα σ’ ένα κελί φέρετρο, χωρίς θυρίδα αερισμού, για μέρες κι εβδομάδες, ώσπου τον τρέλαναν, για να παίζουν οι έξι δεσμοφύλακες που φρουρούσαν επάγρυπνοι, ανά δύο, σε τρεις βάρδιες τους πέντε κρατούμενους στα μπουντρούμια της ΣΙΚ, να δέρνουν έναν άρρωστο, γιατί τους χαλούσε την ησυχία με τις φωνές του.
Ήταν στις δόξες του το Παράρτημα Ομόνοιας Δελβίνου, όταν ήταν Πρόεδρό του ο Παναγιώτης Μάρτος, γιατί τόσο πολύ την αγάπησε, που τόσο πολύ την αγκάλιασε. Ή όπως έγραφε ο ίδιος: «Ομόνοια σε γνώρισα, Ομόνοια δε είδα/ στο Μέγαρο των δικαστών, ανακριτών πυξίδα…». Αυτός έστειλε μερικά λεωφορεία με δεκάδες πιστούς, μαζί με το Παράρτημα των Αγίων Σαράντα, με προορισμό το Αργυρόκαστρο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απέλαση του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Μαΰδώνη.
Αυτός «έκλεψε» από το αρχείο του κράτους βαρυσήμαντα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν την αρχαιότητα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού (όπως είναι στην πραγματικότητα), μερικά από τα οποία τα καθρέφτισε στον μειονοτικό τύπο «Φωνή της Ομόνοιας» και «Λαϊκό Βήμα», πράγμα που ταρακούνησε τους Αλβανούς εθνικιστές, που διαλαλούσαν ότι είμαστε ερχόμενοι εργάτες του Αλή Πασά, και έβαλαν σε κίνηση το παρακράτος για να συμβούν τα επακόλουθα με την «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» και την Δίκη των Πέντε της Ομόνοιας.
Είναι ο πρωτεργάτης για το άνοιγμα του ελληνικού σχολείου στην πόλη του Δελβίνου. Του έκαναν πιέσεις, του έβαλαν βαριά πρόστιμα. Δεν υπέκυψε, γιατί όπως έλεγε ο ίδιος: «Δεν κάνομε κάτι το παράνομο. Μέσα στα πλαίσια των δικαιωμάτων που προβλέπουν οι Διεθνείς Συμβάσεις, κινούμαστε. Αυτό επιθυμεί και ο αλβανικός λαός».
Οι αρετές του, οι αξίες του, ο αγώνας του, η προσφορά του, κάθε χρόνο και αποθανατίζονται. Κάθε χρόνο και αναγνωρίζονται. Κάθε χρόνο και γιγαντώνονται. Γιατί, θέλομε δεν θέλομε ο Παναγιώτης Μάρτος, μπήκε στην ιστορία.
Τα πάθη και τα βασανιστήριά του του ο αείμνηστος Παναγιώτης τα αποθανάτισε στο «Ημερολόγιο της Κόλασης», όπου ανάμεσα στ’ άλλα γράφει:«…Θα δω το μνήμα του πατρός, μοναστηριού μας φέξη,βρυχή και πόνο της καρδιάς… δεν μπόρεσε ν’ αντέξει.Εκεί θα πάω ένα πρωί ν’ ανάψω το καντήλιστο κόνισμα της Παναγιάς, στα δάκρυα του Απρίλη…»
Αν και διανύουμε μια περίοδο εορταστική, η κατάσταση στη Βόρειο Ήπειρο παραμένει αρκετά απογοητευτική. Λίγοι επέστρεψαν φέτος για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά στην γη των πατέρων μας, ενώ οι συνθήκες που εν έτει 2022 επικρατούν, φυσικά και δεν ευνοούν.
Ακόμη συνεχίζονται οι διακοπές ρεύματος, ακόμη οι νέοι διστάζουν να θυσιάσουν, έστω και για λίγο, την άνεση της Ελλάδας ή και του εξωτερικού, οπότε οι αλβανικές πρακτικές αδειάσματος της πατρίδας μας, καλά κρατούν.
Κι όλα αυτά στα «μεθεόρτια» της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Βόρειο Ήπειρο. Οι αλβανικές υποσχέσεις φαίνεται πως θα συνεχίσουν να παραμένουν, απλά υποσχέσεις και ο τόπος μας θα αδειάζει.
Καλή η φιλία των λαών, καλή και η αλληλεγγύη αλλά ποιος τελικά θα σκύψει πραγματικά ώστε να ακούσει τα πολλά προβλήματα των όσων παραμένουν στην πατρίδα μας;
Επίσης, καλή και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ποιος μπορεί να την θεωρήσει πραγματικότητα στην αλβανική κοινωνία;
Ποιος αλβανικός θεσμός θα αποτελέσει επιστέγασμα για τα βορειοηπειρωτικά συμφέροντα και δικαιώματα; Φυσικά κανένας. Και αυτό το αποδεικνύει καθημερινά η πορεία των Ελλήνων μας, οι οποίοι όλο και «τρέχουν» να εγκαταλείψουν την γη τους, για ένα μέλλον πιο άνετο.
Αν και αυτές τις άγιες μέρες δεν μας ταιριάζει η απαισιοδοξία, αλλά η ελπίδα, είναι καλό οι αλήθειες να λέγονται.
Η Βόρειος Ήπειρος μπορεί να ανακάμψει μόνον εάν τα ίδια τα παιδιά της, που είναι σκορπισμένα έξω από την αγκαλιά της, μαζευτούν και απαιτήσουν ο τόπος τους να πορευτεί αλλαγμένος και ζωντανός, με πρακτικές αναγέννησης και φυσικά φιλίας, με τον απλό αλβανικό λαό.
Εις Μνήμη του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης Κυρού ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ
Τα πρώτα ελεύθερα Χριστούγεννα στην Αλβανία. 30 χρόνια πριν… ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1990
Πέρασαν ήδη 30 χρόνια από τα Χριστούγεννα του 1990, από την πρώτη δημόσια Θ. Λειτουργία στη Β. ΄Ηπειρο και σε ολόκληρη την Αλβανία μετά από 23 χρόνια (1967-1990) σκληρού και ανελέητου διωγμού της χριστιανικής πίστης και λατρείας από το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα (1945-1990).
Όλα αυτά τα χρόνια το αθεϊστικό καθεστώς προσπάθησε με κάθε τρόπο να εξαφανίσει την Εκκλησία του Χριστού και να ξεριζώσει την πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων.
Προπαγάνδα, καταδόσεις, απειλές, εξορίες, φυλακίσεις, καταναγκαστικά έργα, μαρτύρια, εκτελέσεις περίμεναν όποιον τολμούσε να κάνει το Σταυρό του ή να ομολογήσει ότι πιστεύει στο Χριστό!
Παρ’ όλα αυτά όμως, η πίστη ζούσε βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων και εκδηλωνόταν με ποικίλους τρόπους ενώ κάποιοι αποσχηματισμένοι ιερείς σε σπίτια ή σε απομονωμένα εκκλησάκια, ωσάν σε κατακόμβες, κρυφά βάφτιζαν και τελούσαν τη Θ. Λειτουργία.
Έφτασε όμως η στιγμή κατά την οποία Κύριος ο Θεός άκουσε την «φωνήν μεγάλην» των ψυχών «τῶν ἐσφαγμένων δια τον λόγον τοῦ Θεοῦ και δια την μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ. 6, 9-10) και τα αθεϊστικά-κομμουνιστικά καθεστώτα που επί 70 χρόνια βασάνιζαν και ταλαιπωρούσαν τους λαούς άρχισαν σαν χάρτινος πύργος να πέφτουν.
Το αλβανικό καθεστώς, το πλέον απάνθρωπο, σκληρό και αντίχριστο απέμεινε τελευταίο και μέχρι να πέσει οριστικά απαγόρευε τη Χριστιανική πίστη και λατρεία.
Όμως ο Ελληνισμός της Β. Ηπείρου άρχιζε να ξεθαρρεύει και πριν ακόμα το καθεστώς ξεψυχήσει εκδήλωσε και δημόσια την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό.
Ορόσημο αυτής της αναγεννήσεως ήταν τα Χριστούγεννα του 1990, οπότε έγινε το μεγάλο θαύμα: Μετά από 23 χρόνια ολοκληρωτικού διωγμού της πίστης και της Εκκλησίας για πρώτη φορά τελέστηκε δημόσια Θ. Λειτουργία, τα Χριστούγεννα 1990 στη Δερβιτσάνη Δροπόλεως στη Β. Ήπειρο!
Θα τολμούσα να πω ότι ο Θεός επιφύλαξε την ιδιαίτερη τιμή στη Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ) να συμπράξει με το δικό της καθοριστικό τρόπο σε μία ιδιαίτερα σημαδιακή στιγμή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Ας προσπαθήσουμε, για πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια, να δημοσιεύσουμε αναλυτικά τα γεγονότα μαζί με φωτογραφικό υλικό και βιντεοσκόπηση-ντοκουμέντο, αποδίδοντας δόξα και τιμή τω μόνω κραταιώ Θεώ, Κυρίω ημών Ιησού Χριστώ, ο οποίος ως αδύναμο Βρέφος γεννήθηκε «διά τήν τοῦ κόσμου ζωήν καί σωτηρίαν».
Στις 12 Δεκεμβρίου 1990 τα νιάτα της Δερβιτσάνης πήραν στα χέρια τους τον 72χρονο αποσχηματισθέντα π. Μιχαήλ Ντάκο (+9.3.1998), παλαιό εφημέριο της Δερβιτσάνης και τον οδήγησαν στον Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνος πάνω από το χωριό για να τελέσει την πρώτη δημόσια ιερή Ακολουθία. Δυστυχώς ελλείψει ιερών σκευών και αμφίων δεν κατέστη δυνατόν να τελεσθεί Θ. Λειτουργία.
Μετά από αυτό ο π. Μιχαήλ Ντάκος αναθάρρησε και έστειλε μέσω ενός φυγά επιστολή στον αείμνηστο Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, Υπέρτιμο και Έξαρχο πάσης Β. Ηπείρου Σεβαστιανό με την οποία του ζητούσε άμφια και ιερά σκεύη για να λειτουργήσει κανονικά τα Χριστούγεννα!
Ο αείμνηστος Σεβαστιανός ενημέρωσε «τα παιδιά του», τη ΣΦΕΒΑ, και εμείς με πολύ ενθουσιασμό είπαμε ότι θα αναλάβουμε ως ΣΦΕΒΑ τη διεκπεραίωση του αιτήματος!
Μας εμπιστεύτηκε και μας έδωσε την ευχή του… Απευθυνθήκαμε αμέσως στο ΥΠΕΞ (σε ανώτατο υπηρεσιακό επίπεδο) και ζητήσαμε να μεταφερθούν με διπλωματικό σάκο τα ιερά σκεύη και τα άμφια στα Τίρανα και από εκεί εμείς είχαμε ανθρώπους να τα κατεβάσουν στη Δερβιτσάνη. Δυστυχώς, ήταν κατηγορηματική η άρνηση του ΥΠΕΞ. Οπότε δεν έμενε άλλος τρόπος παρά μόνο να τα μεταφέρουμε εμείς στη Β. Ήπειρο.
Όπως ήδη αναφέραμε, την εποχή εκείνη το Αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς έπνεε τα λοίσθια. Αυτό όμως το έκανε ιδιαίτερα αυστηρό και συχνά πολύ σκληρό και απάνθρωπο. Και μόνο η δολοφονία στα σύνορα των τεσσάρων παιδιών από το Αλίκο και τη Γέρμα των Αγ. Σαράντα και η περιφορά των λειψάνων τους στα Ελληνοχώρια προς εκφοβισμό του λαού είναι ενδεικτική της κατάστασης στην εκπνοή του καθεστώτος…
Ήταν, λοιπόν, προφανές, ότι παρά το γεγονός ότι οι Αλβανοί ήταν πολύ ευγενικοί με τους τουρίστες θέλοντας να δείχνουν καλή εικόνα προς τους ξένους, εν τούτοις η αποστολή δεν ήταν εύκολη και χωρίς κινδύνους…
Συνεπώς, την αποστολή έπρεπε να αναλάβει μέλος του ΔΣ της ΣΦΕΒΑ που να είχε και εμπειρία επισκέψεων στην Αλβανία. Υπήρχαν όμως δύο δυσκολίες: Η πρώτη που έπρεπε να αντιμετωπισθεί ήταν ότι η Αλβανική Πρεσβεία στην Αθήνα γνώριζε τα ονόματα των μελών του ΔΣ της ΣΦΕΒΑ και προφανώς δεν θα έδινε άδεια εισόδου (visa).
Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε εύκολα αλλά με αυξημένο… ρίσκο: Την εποχή εκείνη τα διαβατήρια δεν είχαν βιομετρικά στοιχεία και έτσι εύκολα μπορούσε κάποιος να συνδυάσει τη φωτογραφία του με τα προσωπικά στοιχεία κάποιου άλλου μη “σεσημασμένου” στους Αλβανούς. Η μέθοδος αυτή είχε με επιτυχία δοκιμαστεί και άλλες φορές για την είσοδο στην Αλβανία… Βέβαια αν παρουσιαζόταν πρόβλημα με τους Αλβανούς, αλίμονό μας και από τους Έλληνες, διότι το διαβατήριο δεν θα ήταν και πολύ … νόμιμο.
Το δυσκολότερο ζήτημα ήταν πώς θα μεταφερθούν τα άμφια και τα ιερά σκεύη και να περάσουν από το συνοριακό έλεγχο που ήταν πολύ σχολαστικός. Εξετάστηκαν όλες οι δυνατότητες.
Τη λύση έδωσε η πρεσβυτέρα Ελένη Γκοτσοπούλου: να ραφτούν τα άμφια μέσα στη φόδρα του μπουφάν! Και έτσι πράγματι έγινε. Λόγω του χειμώνα δικαιολογούντο τα πολύ χονδρά ρούχα…
Η πρεσβυτέρα, λοιπόν, έραψε (βλ. συνημμένες φωτογραφίες) και φορέθηκαν το φελόνιο και τα ποτηροκαλύμματα στην πλάτη, η ζώνη, τα επιμάνικα, η λαβίδα, η λόγχη στα χέρια και στη μέση, το αντιμήνσιο στο πουκάμισο και το στιχάριο διπλώθηκε κατάλληλα ώστε να φαίνεται σαν ύφασμα.
Στις τουαλέτες του ελληνικού φυλακίου Κακαβιάς το μικρού μεγέθους χρυσόδετο Ευαγγέλιο στερεώθηκε στη μέση-πίσω και το Άγ. Δισκάριο και το Άγ. Ποτήριο αποσυναρμολογημένα πάνω στο σώμα.
Γνωρίζαμε από προηγούμενες επισκέψεις στη Β. Ήπειρο ότι οι Αλβανοί συνοριοφύλακες ενώ κάνουν λεπτομερή, εξονυχιστικό έλεγχο στις αποσκευές δεν κάνουν όμως καθόλου σωματικό έλεγχο στους τουρίστες.
Το μεσημέρι, λοιπόν, της 24 Δεκεμβρίου 1990 το τουριστικό πούλμαν της ALBTURIST πέρασε τα ελληνοαλβανικά σύνορα, δηλαδή τα ύψους 2,5 m ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα, που κρατούσαν το λαό δέσμιο στον αλβανικό κομμουνιστικό-αθεϊστικό “παράδεισο” (βλ. συνημμένες φωτογραφίες και video) και σταμάτησε για έλεγχο στο αλβανικό τελωνείο, όπου έπρεπε να βγουν όλες οι αποσκευές και να ελεγχθούν μία-μία.
Ο φέρων τα άμφια και τα ιερά σκεύη αποσύρθηκε ως τάχα ασθενής σε μία γωνία στον πάνω όροφο του αλβανικού τελωνείου, όπου λειτουργούσε ένα υποτυπώδες κυλικείο, και τον έλεγχο των αποσκευών ανέλαβε ο έτερος της αποστολής, ο πατρινός Σφεβίτης Παναγιώτης Ν. Χαλκιόπουλος. Μετά από 45 λεπτά ολοκληρώθηκε ο έλεγχος, χωρίς να γίνει τίποτα αντιληπτό και υπήρχε πλέον η βεβαιότητα ότι η αποστολή θα στεφόταν από επιτυχία.
Μετά την επίσκεψη στους Αγ. Σαράντα, η εκδρομή προέβλεπε στάση στο Αργυρόκαστρο. Εκεί, στο ξενοδοχείο «Τσαγιούπι», στο κέντρο της πόλης, συναντηθήκαμε με τον Τηλέμαχο Ντάκο, γιό του π. Μιχαήλ για να του παραδώσουμε τα άμφια και τα ιερά σκεύη και να ολοκληρωθεί με επιτυχία η αποστολή μας!
Την αρχική μας χαρά για την επιτυχή έκβαση του τολμήματος διαδέχθηκε η απόλυτη απογοήτευση για τη διαφαινόμενη πλήρη αποτυχία του σχεδίου μας. Ήταν προφανές ότι παρενέβη η αγάπη του Θεού για να μας ταπεινώσει, δηλαδή να μας κρατήσει προσγειωμένους και να μην πάρουν αέρα τα νεανικά μας μυαλά, και μας οδήγησε σε απόλυτο αδιέξοδο!
Ενώ, νομίζαμε, πως τα είχαμε όλα σχεδιάσει στην εντέλεια, δεν είχαμε σκεφτεί το πλέον απλό: αν δίναμε τα πράγματα στον γιο του παπα-Μιχάλη, μόλις θα απομακρυνόταν από μας θα του τα έπαιρνε η Sigurimi (η Ασφάλεια του αλβανικού καθεστώτος), που περίμενε απ’ έξω και ο άνθρωπος θα είχε σοβαρές περιπέτειες!
Εκεί που πλέον ταπεινωθήκαμε και ευρισκόμενοι σε αδιέξοδο διαπιστώσαμε την ανεπάρκειά μας, έρχεται πάλι η ίδια η αγάπη του Θεού και μας προσφέρει έτοιμη τη λύση!
Ο γιός του π. Μιχαήλ είχε ακούσει ότι, πιθανόν, την επομένη, μέρα Χριστουγέννων, θα κατέβαινε από τα Τίρανα στη Δερβιτσάνη ο Α΄ Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας κ. Νικόλαος Κανέλλος, στον οποίο θα μπορούσαμε να δώσουμε τα άμφια και τα ιερά σκεύη και αυτός να τα μεταφέρει στη Δερβιτσάνη!
Οι πληροφορίες που είχαμε για τον προσφάτως διορισθέντα στα Τίρανα διπλωμάτη Νικ. Κανέλλο ήταν πολύ θετικές και τον έφεραν ως ένα ικανό αλλά και τολμηρό διπλωμάτη που δεν ήθελε να μένει περιορισμένος στην πρεσβεία, όπως θα ήθελαν οι Αλβανικές Αρχές, αλλά να κάνει αισθητή την προστασία της μειονότητας από την ελληνική διπλωματική αποστολή.
Βέβαια η περίπτωσή μας ήταν όλως ιδιάζουσα, διότι υπήρχε και η άρνηση των κεντρικών Υπηρεσιών του ΥΠΕΞ… Δεν υπήρχε όμως πολύς χρόνος ούτε άλλη εναλλακτική επιλογή!
Θα έπρεπε στην επόμενη στάση στο Φίερι να επικοινωνήσουμε οπωσδήποτε με την πρεσβεία. Στο τρίωρο ταξίδι Αργυρόκαστρο-Φίερι η προσευχή ήταν πραγματικά έμπονη και καρδιακή, αναγνωρίζοντας και ομολογώντας την αδυναμία και την αποτυχία μας και παρακαλώντας τη Χάρη του Θεού να παρέμβει…
Έτσι, στην επόμενη στάση για καφέ στο Fier τηλεφωνήσαμε στην Ελληνική πρεσβεία στα Τίρανα λέγοντας ότι «είμαστε τουρίστες από την Ελλάδα, βρισκόμαστε στο Φίερι και όταν φτάσουμε στα Τίρανα θέλουμε οπωσδήποτε να συναντηθούμε με τον Γραμματέα της Πρεσβείας για την αυριανή αποστολή του στη μειονότητα».
Μας συνέστησαν μόλις φτάσουμε στα Τίρανα να τηλεφωνήσουμε για να έρθει αυτοκίνητο της πρεσβείας να μας παραλάβει. Πράγματι, φτάνοντας αργά το βράδυ στο ΤΙRΑΝΑ ΗΟΤΕL (κεντρικό ξενοδοχείο Τιράνων, χτισμένο στο χώρο του Ι. Ν. Αγ. Γεωργίου που κατεδαφίστηκε από το καθεστώς), τηλεφωνήσαμε στην πρεσβεία και σε πέντε λεπτά διπλωματικό αυτοκίνητο έφτασε στο ξενοδοχείο για να μας μεταφέρει στην πρεσβεία.
Αξίζει να μνημονευθεί μία λεπτομέρεια για να γίνει αντιληπτό σε τι περιβάλλον ζούσαν και υπηρετούσαν οι διπλωμάτες μας: Στο αυτοκίνητο ήταν ο οδηγός, στη θέση του συνοδηγού ο Α΄ Γραμματέας κ. Νικόλαος Κανέλλος, και ο υπογράφων μόνος μου στο πίσω κάθισμα.
Ήταν ανοικτό το ραδιόφωνο σε αρκετή ένταση που δυσκόλευε τη συνεννόηση. Παρακάλεσα να κλείσει το ραδιόφωνο, αλλά μου απάντησαν ότι είχαν πάρει το αυτοκίνητο από το συνεργείο και δεν είχαν προλάβει να το «καθαρίσουν» από τους «κοριούς» που συνήθως έβαζαν οι αλβανικές υπηρεσίες για να παρακολουθούν τις συζητήσεις των διπλωματών!
Ο δυνατός ήχος του ραδιοφώνου δεν επέτρεπε στους… ωτακουστές να παρακολουθούν τις συνομιλίες εντός του διπλωματικού αυτοκινήτου…
Μέσα στην πρεσβεία, λοιπόν, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των υπαλλήλων ξηλώθηκε το μπουφάν, αποκαλύφθηκαν τα άμφια και συναρμολογήθηκαν τα ιερά σκεύη, τα οποία με ασφάλεια θα μετέφερε πλέον στη Δερβιτσάνη, ο Α΄ Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας κ. Νικόλαος Κανέλλος, όπως και πράγματι έγινε.
Το πρεσβευτικό αυτοκίνητο έφυγε πολύ πριν από τα ξημερώματα από τα Τίρανα και έφτασε στον – μέχρι τότε χρησιμοποιούμενο ως αποθήκη ζωοτροφών – Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δερβιτσάνης λίγο πριν αρχίσει η Θ. Λειτουργία.
Ο αείμνηστος παπά-Μιχάλης και όλο τα χωριό περίμεναν… Ο κ. Κανέλλος παρέδωσε τα περισσότερα εκ των αμφίων και τα ιερά σκεύη στον π. Μιχαήλ, ο οποίος συγκινημένος ενδύθηκε μετά από 23 χρόνια την ιερατική του στολή ενώπιον πλήθους λαού, μικρών παιδιών, νέων και γερόντων, που παρακολουθούσαν άφωνοι την πρωτόγνωρη για τους περισσότερους εμπειρία.
Έτσι, παρουσία του εκπροσώπου της Ελληνικής Πολιτείας, του Α΄ Γραμματέα της Πρεσβείας κ. Νικολάου Κανέλλου, τελέστηκε η πρώτη δημόσια Χριστουγεννιάτικη Θ. Λειτουργία στη Β. Ήπειρο και σε όλη την Αλβανία μετά από 23 χρόνια σκληρού διωγμού! (βλ. συνημμένες φωτογραφίες).
Επίσης, ο κ. Κανέλλος επισκέφθηκε και το άλλο ελληνοχώρι, τους Βουλιαράτες, παραδίδοντας στον υπέργηρο π. Γεώργιο Ζάρο τα υπόλοιπα άμφια για να τελεσθεί και εκεί Χριστουγεννιάτικη Ακολουθία.
Τα δύο μέλη της ΣΦΕΒΑ, εκείνο το πρωί των Χριστουγέννων “εκκλησιαστήκαμε” στον Ι. Ναό του Ευαγγελισμού στα Τίρανα, ο οποίος χρησιμοποιείτο, τότε, ως γυμναστήριο (βλ. συνημμένες φωτογραφίες και video).
Πρωί-πρωί, λοιπόν, ημέρα Χριστουγέννων 1990, ο Ναός-γυμναστήριο ήταν γεμάτος από παιδιά, τα οποία μόλις μας είδαν έτρεξαν κοντά μας. Τους είπαμε δυο λόγια για τη Γέννηση του Χριστού μας και ψάλαμε με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση το «Χριστός γεννάται δοξάσατε» και το «Η Γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός» μπροστά στα έκπληκτα μάτια μικρών και μεγάλων που δεν άργησαν να εμφανιστούν στο Ναό…
Το μεσημέρι, στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην πρεσβευτική κατοικία, αντιλαμβάνεσθε ότι η συγκίνηση ήταν ιδιαίτερα έντονη, καθώς ο κ. Νικ. Κανέλλος εξιστορούσε τη συγκλονιστική του εμπειρία από την πρώτη, μετά από 23 χρόνια διωγμού, δημόσια Θ. Λειτουργία στη Δερβιτσάνη και στους Βουλιαράτες της Δροπόλεως…
Δεν μπορούσαμε παρά να δοξάσουμε το Θεό για τη μεγάλη του ευλογία και να τον ευχαριστήσουμε γιατί το έλεός του μας επέτρεψε να συμμετάσχουμε στο μεγάλο σύγχρονο θαύμα.
Φτάσαμε στα Τίρανα παραμονή Χριστουγέννων με εσωτερική πίεση, θλίψη, αγωνία και άγχος και η ημέρα των Χριστουγέννων μάς χάρισε συγκίνηση, χαρά, αγαλλίαση και ευφροσύνη!
Θα τολμούσαμε να πούμε ότι εφαρμόστηκε επακριβώς το του Ψαλμωδού: «οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι. πορευόμενοι δέ ἐπορεύοντο καί ἒκλαιον … ἐρχόμενοι δέ ἣξουσι ἐν ἀγαλλιάσει» (Ψαλμ. 125, 5-6)!
Για μας η Χριστουγεννιάτικη “εκδρομή” ολοκληρώθηκε, οφειλετικώς, στην Κόνιτσα, όπου μας περίμενε με αγωνία ο Σεβαστιανός για να ενημερωθεί για τις λεπτομέρειες της αποστολής. Ασφαλώς, ήδη από την πρεσβευτική κατοικία τον είχαμε ενημερώσει επιγραμματικά…
Σήμερα, μετά από 30 χρόνια αναπολώντας τα πρώτα ελεύθερα Χριστούγεννα του 1990 στην Αλβανία και αργότερα, το Πάσχα του 1991 στη Σωπική Πωγωνίου ή την θριαμβευτική υποδοχή από το λαό τού τότε Εξάρχου και νυν Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου στο Αργυρόκαστρο (11.8.91), την επομένη της πτώσης του τεράστιου μαρμάρινου αγάλματος του Χότζα (10.8.91), δεν μπορούμε παρά να είμαστε ευγνώμονες διότι η Χάρις και το Έλεος του Θεού μάς αξίωσε να ζήσουμε τέτοιες στιγμές.
Παράλληλα, θαυμάζουμε και καμαρώνουμε την εκ της στάχτης αναγεννηθείσα Εκκλησία της Αλβανίας η οποία δίνει τη «μαρτυρία Ιησού Χριστού» σε δύσκολες συνθήκες διακηρύσσοντας και επιβεβαιώνοντας με τη δική της σκληρή εμπειρία τα Κυριακά λόγια: «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν τῆς Ἐκκλησίας», στον δε πρωτεργάτη του θαύματος, τον Αρχιεπίσκοπό της κ. Αναστάσιο ευχόμαστε ο Θεός να τον χαρίζει τη Αγία αυτού Εκκλησία «ἐν εἰρήνη, σῶον, ἔντιμον, ὑγιᾶ, μακροημερεύοντα καί ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς αὐτοῦ ἀληθείας»!
Αργότερα, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος ακολούθησαν δεκάδες επισκέψεις-αποστολές στη Β. Ήπειρο και την Αλβανία. Ιδιαίτερα δε, στη μεταβατική περίοδο 1991-1992 τα ταξίδια έφτασαν να γίνονται ανά δεκαήμερο και με όποιο τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς!
Μάλιστα, μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος το αλβανικό κράτος πέρασε περίοδο μεγάλης αναρχίας και οι κίνδυνοι ήταν φοβεροί και απρόβλεπτοι.
Είναι απορίας άξιο και δυσεξήγητο με την ανθρώπινη λογική το ότι παρά τις δύσκολες και επικίνδυνες εποχές και καταστάσεις ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε σοβαρό πρόβλημα.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που μεταφέραμε απαγορευμένο υλικό π.χ. το έντυπο υλικό που είχαμε μεταφέρει και μοιράσει στην Αλβανία ήταν σε μεγάλες ποσότητες…
Πάντοτε είμαστε με την ψυχή στο στόμα μήπως οι Αλβανοί ανακαλύψουν το υλικό, αλλά ενώ μας έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο ποτέ δεν αντιλήφθηκαν τίποτα…
Για να είμαι ειλικρινής, τώρα, μετά από τόσα χρόνια που σκέφτομαι μερικά πράγματα απορώ πώς τα τολμούσαμε! Υπήρχε ένας απίθανος συνδυασμός, ασφαλώς προσεκτικού και καλού σχεδιασμού, αλλά ταυτόχρονα και παράτολμης τόλμης, που οδηγούσε πολλές φορές σε επικίνδυνες καταστάσεις αυξημένου ρίσκου.
Η Χάρις του Θεού όμως συμπλήρωνε και κάλυπτε τις δικές μας ατέλειες και αδυναμίες, διότι ο αγώνας μας ήταν καθαρός, δεν είχε σκοπιμότητες.
Ποια ήταν η κινητήριος δύναμη που μας ωθούσε; Οπωσδήποτε, η βεβαιότητα για την ιερότητα και το δίκαιο του αγώνα. Αλλά πολύ περισσότερο από την ιδέα ήταν ένα πρόσωπο που την υλοποιούσε, την έκανε χειροπιαστή. Και αυτός ήταν ο Σεβαστιανός, ο «Μεγάλος», όπως τον αποκαλούσαμε στην αργκό μας.
Ο Σεβαστιανός δεν ήταν μόνο ο ιδρυτής και χρηματοδότης της ΣΦΕΒΑ, αλλά κάτι σημαντικότερο: ήταν η ΨΥΧΗ της, ο εμπνευστής, ο εμψυχωτής της. Ήταν αυτός που με την απλότητα και συνέπεια της ζωής, την καθαρότητα των προθέσεων, τον εμπνευσμένο του λόγο, την ψυχική του δύναμη, τη θυσιαστική του αγάπη, το αγωνιστικό και ασυμβίβαστό του φρόνημα, το ακέραιο ήθος του, την πίστη, το πάθος και την επιμονή στην Αλήθεια, με ολόκληρη τη ζωή και την προσωπικότητά του άνδρωσε τη ΣΦΕΒΑ, εμψυχώνοντας τα μέλη της.
Εκατοντάδες, δεν είναι υπερβολή να λέγαμε ότι ξεπέρασαν τα 1.000, τα μέλη και οι στενοί της συνεργάτες, φοιτητές και νέοι επιστήμονες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Γιάννενα και σε όλη την Ελλάδα που στρατεύτηκαν στον αγώνα του Σεβαστιανού υψώνοντας μαζί με την Ελληνική σημαία ως λάβαρο το ράσο του Σεβαστιανού.
Αυτό το τριμμένο ράσο εννοούσε το σύνθημα «Όταν το ράσο γίνεται σημαία, τότε η νίκη είναι βεβαία».
Στο Σεβαστιανό, κυρίως, οφείλεται το ότι οι φοιτητές και οι νέοι της ΣΦΕΒΑ προσέφεραν το νεανικό τους ενθουσιασμό και θυσίασαν χρόνο, διασκέδαση, διακοπές, μαθήματα για τον ιερό αγώνα του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.
Έδιναν έναν αγώνα χέρι με χέρι, καρδιά με καρδιά και κάποτε αίμα με αίμα. Αψήφησαν πολλές φορές και κινδύνους για τη μετέπειτα σταδιοδρομία αλλά και την ίδια τους τη ζωή.
Ο Σεβαστιανός μας ενέπνεε, γιατί τον βλέπαμε ως τον Ηγέτη που δεν θα μας προδώσει ποτέ! Ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός δεν ήταν πολιτικός, ούτε επαναστάτης, αλλά είχε τον παλμό των επαναστατών συνδεδεμένο με το εκκλησιαστικό φρόνημα και την πνευματικότητα των επισκόπων.
Έβλεπε το θέμα της Β. Ηπείρου μέσα σε εκκλησιαστικά πλαίσια. Ό,τι έκανε το έκανε ως Ορθόδοξος Ιεράρχης, ως Έλληνας επίσκοπος, μέσα από την παράδοση της Εκκλησίας και του Γένους.
Η σχέση του Σεβαστιανού με τους νέους της ΣΦΕΒΑ ήταν αμφίδρομη. Χαιρόμαστε να βρισκόμαστε κοντά του, κολακευόμαστε που μας έλεγαν «παιδιά του Σεβαστιανού», αλλά και αυτός, είμαστε σίγουροι, ότι καυχιόταν για τα «παιδιά» του, πάντοτε μίλαγε με καμάρι για τα «παλικάρια της ΣΦΕΒΑ», τα οποία μνημόνευσε με πολύ συγκινητικές αναφορές στην περίφημη διαθήκη του (+12.12.1994).
Τότε… και σήμερα…
ΣΗΜΕΡΑ, 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, μετά τα Χριστούγεννα 1990, αναλογίζομαι με συγκίνηση την πρώτη Θ. Λειτουργία στη Δερβιτσάνη της Β. Ηπείρου, αλλά ταυτόχρονα αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να προχωρήσω σε θλιβερές συγκρίσεις με το σήμερα στη χώρα μας:
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία άρχιζε να αχνοφέγγει και στη δημόσια ζωή ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, μετά από 45 χρόνια αθεϊστικής κομμουνιστικής προπαγάνδας και διωγμών εναντίον της Εκκλησίας Του.
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα τα σύννεφα της αλαζονείας, της περιφρόνησης, της απαξίωσης και του συγκεκαλυμένου διωγμού θέλουν να Τον κρύψουν και βυθίζοντας λαό και χώρα στα σκοτάδια φόβου και σκιάς θανάτου.
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία έκλεισαν οι κατακόμβες και πλέον έπαψε να τελείται κρυφά από την εξουσία η Θ. Λειτουργία.
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα ανοίγουμε καινούργιες κατακόμβες γιατί η άθεη εξουσία δεν επιτρέπει να εκκλησιάζεται και να κοινωνάει ο Λαός του Θεού!
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία η Θ. Λειτουργία δημόσια τελέστηκε και με λαμπρότητα από το Λαό του Θεού με την εξουσία αμήχανη να παρακολουθεί.
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα κρυφά λειτουργούμε και κοινωνάμε το Λαό του Θεού σε πείσμα της αντίχριστης εξουσίας!
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία η εξουσία σταμάτησε τους διωγμούς, τις φυλακίσεις, τις καταδόσεις, τους χλευασμούς κατά των πιστών.
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα η εξουσία εκπαιδεύει, χρηματοδοτεί και αξιοποιεί κάθε είδους, ύφους και ήθους ρουφιάνους (με “κουκούλες” ή με στυλό, μικρόφωνα και κάμερες) και απειλεί με εξοντωτικά πρόστιμα και διώξεις τους πιστούς.
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία διασαλπίστηκε πανηγυρικά και επιβεβαιώθηκε και πάλι το αγγελικό μήνυμα: «τεθνήκασι γαρ οἱ ζητοῦντες την ψυχήν τοῦ παιδίου»!
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα ο σύγχρονος μεταμοντέρνος Ηρώδης, «ζητεῖ το παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό», στα πρόσωπα των μελών του μυστικού Σώματός Του, τουτέστιν της Εκκλησίας !
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία μια για πάντα σταμάτησε το κρατικό παραμύθι ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα όλο και πιο συχνά ακούμε ως πλεονάζοντα -μάλλον φλύαρο- εκκλησιαστικό λόγο παραμυθια (ο τονισμός κατά βούληση του αναγνώστου…) για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.
ΤΟΤΕ, Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία άνοιξαν οι πόρτες της Εκκλησίας για να μπορέσει ο λαός να αντλήσει ελπίδα και δύναμη, για να ζήσει πλέον ελεύθερος.
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα έκλεισαν τις πόρτες των Εκκλησιών για το Λαό του Θεού για να του στερήσουν την ελπίδα, τη δύναμη και να τον κάνουν σκλάβο.
ΤΟΤΕ, τα Χριστούγεννα 1990, στην κομμουνιστική Αλβανία δεν υπήρχαν επίσκοποι, γιατί όλοι τους πέθαναν στις φυλακές αρνούμενοι τη συνεργασία με την αντίχριστη εξουσία, επιβεβαιώνοντας το Κυριακό: «ὁ ποιμήν ὁ καλός την ψυχήν αὐτοῦ τίθησιν ὑπέρ τῶν προβάτων». Δόξα και τιμή σ’ αυτούς!
Σήμερα, Χριστούγεννα 2020, στη (νέο)δημοκρατική Ελλάδα ελπίζουμε, ευχόμαστε και προσευχόμαστε να δώσει ο Θεός να βρεθούν κάποιοι, έστω ελάχιστοι, που θα θεωρήσουν τιμή και δόξα τους τον χλευασμό, τον ονειδισμό, ακόμα και την καταδίκη και τη φυλάκιση από την κρατική και παρακρατική αντίχριστη εξουσία για το όνομα του Χριστού, για χάρη των μελών του Σώματός Του…
Πόσο θα θέλαμε να ακούσουμε ομόφωνη και ομόθυμη τη φωνή όλων των Ιεραρχών μας: «Εμείς θα κάνουμε κανονικά τις Λειτουργίες και ας έρθουν να μας συλλάβουν» (Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ)! Ναι! Να τολμήσουν να πουν στον σύγχρονο Ηρώδη με προδρομική παρρησία: «οὐκ ἔξεστί σοι ἀσεβέστατε Ἡρώδη»! Οποία δόξα και τιμή σ’ αυτούς!
ΣΗΜΕΡΑ, Χριστούγεννα 2020, στη φιλελεύθερη Ελλάδα μας όπου ζούμε, με πρόφαση τη λοιμώδη νόσο εξελίσσεται ευθεία πολεμική κατά της Ορθόδοξης Λατρείας (Θ. Λειτουργίας-Θ. Κοινωνίας), από τους ιδεολογικούς -άμεσα ή έμμεσα- επιγόνους του Χότζα. Εμείς όμως ως πιστοί ελπίζουμε όντας πικραμένοι και απογοητευμένοι!
Η θλίψη και η απογοήτευση είναι διάχυτη στο Λαό του Θεού όχι τόσο από την πολεμική της αντίχριστης εξουσίας, αλλά από τη συνθηκολόγηση με τον εχθρό και την εγκατάλειψή μας από τη φυσική μας Ηγεσία, από την απουσία ηγετικών επισκοπικών παρουσιών ωσάν αυτή του αειμνήστου Σεβαστιανού.
Όμως, παρ’ όλη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η εκκλησιαστική εμπειρία-πραγματικότητα του θριάμβου της Ορθόδοξης πίστης στη Β. Ήπειρο και την Αλβανία, μετά από 23 χρόνια ανελέητου και απηνούς διωγμού γεμίζει τον Λαό του Θεού με την ελπίδα ή μάλλον με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι παρά την φαινομενική επικράτηση αντίχριστων δυνάμεων, στο τέλος, το «ἐσφαγμένον Ἀρνίον» της Αποκαλύψεως θα είναι ο τελικός θριαμβευτής στη μάχη με το «θηρίο» (διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία) και το συνεργάτη του «ψευδοπροφήτη» (διεφθαρμένη θρησκευτική ηγεσία).
Τα Χριστούγεννα του 1990, το επιβεβαιώνουν!
Αυτώ, τω ως «Παιδίον νέον» γεννηθέντι Σωτήρι Θεώ, η δόξα και το κράτος στους αιώνες!
Είναι σημαντική από κάθε άποψη η σημερινή (22-12-2022) επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, στις περιοχές της Βορείου Ηπείρου και μόνο από το γεγονός ότι πέρασαν 31 χρόνια από την προηγούμενη αντίστοιχη επίσκεψη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στη Δερβιτσάνη.
Σημειώνουμε με ικανοποίηση το γεγονός της επισκέψεως για πρώτη φορά Έλληνα πρωθυπουργού στη Χιμάρα που τόνωσε το εθνικό φρόνημα των κατοίκων της περιοχής και την προσπάθειά τους να αντέξουν στην επιδρομή του αλβανικού παρακράτους στις περιουσίες τους.
Σημειώνουμε όμως ορισμένες παραμέτρους που θεωρούμε ότι έπρεπε να προσεχθούν ιδιαίτερα για να είχε η επίσκεψη αυτή πιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.
1. Θεωρούμε λάθος την κοινή παρουσία Ράμα και Μητσοτάκη στη Δερβιτσάνη. Ο κόσμος ήταν πολύ μαζεμένος και συγκρατημένος εκεί καθώς ήταν παρών ο κύριος υπεύθυνος για τις διώξεις εναντίον των Βορειοηπειρωτών, τα τελευταία 9 χρόνια ο οποίος είναι σταθερά προσκολλημένος στο άρμα της Τουρκίας.
Το γεγονός ότι το αλβανικό κράτος συνειδητά τις τελευταίες ημέρες προέβη σε συνεχείς προκλήσεις εις βάρος της ελληνικής κοινότητας της Βορείου Ηπείρου, δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με την εικόνα φιλίας και συνεργασίας που προσπάθησε να προβάλλει ο Έντι Ράμα με την παρουσία του δίπλα στον Έλληνα πρωθυπουργό.
2. Οι Βορειοηπειρώτες παγίως θεωρούνται ως γέφυρα φιλίας εκατέρωθεν, αλλά δυστυχώς στην πράξη αντιμετωπίζονται και από την πατρίδα μας, ως παράπλευρο ζήτημα – παρωνυχίδα των ελληνοαλβανικών σχέσεων αντί να θεωρείται ο σεβασμός των εθνικών και μειονοτικών τους δικαιωμάτων ως αναγκαία προϋπόθεση για την βελτίωση και την πρόοδο των διμερών σχέσεων.
Δυστυχώς σε όλα τα ζητήματα που αφορούν στους Βορειοηπειρώτες (από τα θέματα ιδιοκτησίας και ασφάλειας, την λεηλασία των πολιτιστικών τους μνημείων, τον ανθελληνισμό στα σχολικά βιβλία και στα ΜΜΕ, από αλβανικής πλευράς, μέχρι την κοροϊδία στο ζήτημα των συντάξεων αλλά και την βάρβαρη αντιμετώπιση των Βορειοηπειρωτών που διέμεναν στην γενέτειρά τους, με τον σχεδόν απόλυτο αποκλεισμό τους από τον εθνικό κορμό την περίοδο της πανδημίας) οι αδελφοί μας νιώθουν καθημερινά στο πετσί τους την εχθρότητα του αλβανικού κράτους και την αδιαφορία (στην καλύτερη περίπτωση) της ελληνικής πολιτείας με την εξαίρεση ορισμένων διπλωματικών της εκπροσώπων.
Αν αυτό δεν αλλάξει η ελληνική κοινότητα της Βορείου Ηπείρου νομοτελειακά είναι καταδικασμένη να σβήσει σε λίγα χρόνια παρά τις πιθανές αγαθές προθέσεις
3. Εντύπωση στους κύκλους των Βορειοηπειρωτών προκάλεσε η μη μετάβαση του κ. Μητσοτάκη στο στρατιωτικό νεκροταφείο, στους Βουλιαράτες, καθώς αποτελεί βασικό σταθμό προσκυνήματος και κατάθεσης στεφάνου στους ήρωες νεκρούς του έπους του 1940, για κάθε επίσημο πρόσωπο της Ελληνικής πολιτείας που επισκέπτεται την περιοχή.
Μάλιστα πολλοί Βορειοηπειρώτες περίμεναν ότι η παρουσία του πρωθυπουργού εκεί θα έστελνε και ένα μήνυμα στην αλβανική κυβέρνηση ότι η Ελλάδα περιμένει την πλήρη διαλεύκανση της δολοφονίας του Βουλιαρατινού Κωνσταντίνου Κατσίφα τον Οκτώβριο του 2018, ανήμερα της εθνικής μας επετείου.
Ελπίζουμε και ευχόμαστε η σημερινή επίσκεψη να είναι η απαρχή ενός ουσιαστικού ενδιαφέροντος και μίας πανστρατιάς της ελληνικής πολιτείας για την σωτηρία της Βορείου Ηπείρου και όχι απλά ένα προεκλογικό πυροτέχνημα, που θα μείνει στα χαρτιά και θα καλύψει την ουσιαστική απουσία των υπευθύνων τα τελευταία 30 χρόνια!
Τη Δερβιτσάνη και τη Λιβαδειά στην Αλβανία επισκέφθηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ τον υποδέχθηκε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Edi Rama.
«Είχα δεσμευτεί ότι θα έρθω να σας επισκεφτώ πριν το τέλος του χρόνου και τήρησα τη δέσμευσή μου και είμαι σήμερα εδώ μαζί σας σε αυτή την πολύ συγκινητική στιγμή για μένα. Δεν μπορώ να μην θυμηθώ το γεγονός ότι σε αυτήν εδώ την πλατεία, πριν από ακριβώς 31 χρόνια, ήταν Δεκέμβριος του 1991, ήρθε ο πατέρας μου ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Λίγο πριν είχε καταρρεύσει το καθεστώς της απίστευτης καταπίεσης του αλβανικού λαού και τότε προδιαγράφονταν πολύ θετικές οι προοπτικές των σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών. Και είχε πει ο πατέρας μου κάτι το οποίο το ανέφερα και όταν μίλησα στη Λιβαδειά, είχε πει ότι “η Ελληνική Εθνική Μειονότητα είναι γέφυρα φιλίας μεταξύ των δύο κρατών”. Και όσο ίσχυε πριν από 31 χρόνια, άλλο τόσο ισχύει και τώρα», τόνισε ο Πρωθυπουργός, απευθυνόμενος στους κατοίκους που είχαν συγκεντρωθεί να τον υποδεχθούν.
Δερβιτσάνη Δήμου Δρόπολης
Κυριάκος Μητσοτάκης: Να θεωρείτε δεδομένη τη στήριξη της ελληνικής πολιτείας
«Θέλω να γνωρίζετε ότι με τον Πρωθυπουργό, τον Edi Rama, έχουμε μια πολύ στενή συνεργασία. Γνωρίζουμε τα ζητήματα που σας απασχολούν. Πιστεύω ότι μπορούμε να τα δρομολογήσουμε και να τα επιλύσουμε όλα σε πνεύμα συνεργασίας και σε πνεύμα καλής διάθεσης. Όπως γνωρίζετε, επίσης, και την στήριξη που παρείχε και παρέχει διαχρονικά η ελληνική πολιτεία σε όλους τους Έλληνες που κατοικούν στο Δήμο σας. Να τη θεωρείτε δεδομένη.
Η εκκρεμότητα του επιδόματος των ανασφάλιστων υπερηλίκων, επιτέλους, λύνεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την διαχρονική υποστήριξη την οποία παρέχουμε στα παιδιά τα οποία φοιτούν στα ελληνικά σχολεία. Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ το σχολείο σας, να δω τα νέα παιδιά να μεγαλώνουν, να μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα μαζί με την αλβανική, μαζί με την αγγλική. Για αυτά τα παιδιά θέλουμε να δουλέψουμε μαζί, για να μείνουν στον τόπο τους, να μείνουν και να προκόψουν στον τόπο τους και όσο προκόβει η Αλβανία, τόσο θα προκόβει και η Ελληνική Εθνική Μειονότητα», σημείωσε ο Πρωθυπουργός.
Λιβαδειά Δήμου Φοινικαίων
Η Ελλάδα θα είναι πάντα αρωγός στον ευρωπαϊκό δρόμο της Αλβανίας
«Ο δρόμος προς την πλήρη ένταξη της Αλβανίας στην Ευρώπη δεν θα είναι εύκολος, αλλά θα είναι ένας δρόμος στον οποίον η Ελλάδα θα είναι πάντα αρωγός, διότι η Αλβανία αξίζει να είναι μέλος της Ευρώπης και θα έχει πάντα την αμέριστη στήριξη της πατρίδας μας. Κι εσείς θα είστε εξίσου ωφελημένοι από αυτήν την πορεία. Θέλω και πάλι να σας διαβεβαιώσω ότι για εμένα η σημερινή επίσκεψή μου εδώ στους δύο μειονοτικούς Δήμους, αλλά και στη Χειμάρρα, ήταν μία επίσκεψη με πολύ έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Γιατί πραγματικά νοιάζομαι την Ελληνική Εθνική Μειονότητα και θέλω να ξέρετε ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σας βοηθήσω και να σας στηρίξω», επεσήμανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Λιβαδειά Δήμου Φοινικαίων
Edi Rama: Για εμάς η μειονότητα είναι μια αναντικατάστατη γέφυρα της άρρηκτης σύνδεσης μεταξύ των δύο χωρών
«Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη φανταστική υποδοχή. Ασφαλώς όλη αυτή η υποδοχή είναι για τον Πρωθυπουργό, αλλά δεν υπάρχει λόγος να μην επωφεληθώ και εγώ από την περίσταση και να μην απολαύσω αυτή την εξαιρετική θέα με όλους εσάς συγκεντρωμένους σε αυτή τη μικρή πλατεία για να δείξουμε στον Πρωθυπουργό όλη την ομορφιά της υποδοχής και ταυτόχρονα να γιορτάσουμε αυτή τη σημαντική στιγμή. Δεν θέλω να μακρηγορήσω, θέλω απλώς να πω ότι για εμάς η μειονότητα είναι μια αναντικατάστατη γέφυρα της άρρηκτης σύνδεσης μεταξύ των δύο χωρών μας και με μεγάλη ευγνωμοσύνη θέλω να χαιρετίσω όλους εκείνους τους πολίτες, όπως εσείς, της Δημοκρατίας της Αλβανίας με Ελληνική υπηκοότητα, που έχουν δώσει πολλά, όχι μόνο σε αυτή την κοινότητα, αλλά και στη χώρα», τόνισε στον χαιρετισμό του στους συγκεντρωμένους, ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας Edi Rama.
«Είναι πράγματι συγκινητικό και για μένα, που δεν είμαι μέλος της μειονότητας, να βρίσκομαι σήμερα εδώ, σχεδόν 30 χρόνια αφού ο αείμνηστος πατέρας του νυν Πρωθυπουργού ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος Πρωθυπουργός της Ελλάδος που έκανε στάση εδώ για να χαιρετίσει τους αδελφούς και τις αδελφές της μειονότητας. Αγαπητέ Κυριάκο, σήμερα είναι η μέρα σου και με πολύ σεβασμό, με πολλή αγάπη, εγώ, όπως έχεις δει, πάντοτε είμαι κατά κάποιο τρόπο ο διοργανωτής των κινήσεων, των φωτογραφιών, γιατί είναι πραγματικά τιμή μου να σε καλωσορίσω εδώ. Σήμερα εσύ είσαι το θέμα, γιατί όλοι αυτοί για εσένα έχουν συγκεντρωθεί εδώ. Ποτέ δεν έχουν συγκεντρωθεί για εμένα τόσοι πολλοί, να το γνωρίζεις. Αλλά έχουμε ένα κοινό στοιχείο, ότι σε θεωρούμε εξίσου φίλο και αδελφό εδώ στη γη μας», ανέφερε ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας.
Λιβαδειά Δήμου Φοινικαίων
Δήμαρχος Δρόπολης Δημήτρης Τόλης: Ο ελληνισμός της περιοχής αποτελεί γέφυρα προσέγγισης και επικοινωνίας. Είμαστε υπερήφανοι για την εθνική μας καταγωγή
«Όσο κι αν δεν επιθυμώ να αναλωθώ σε ανασκοπήσεις, δεν μπορώ να μη φέρω στο νου μου τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον αείμνηστο πατέρα σας που υπήρξε ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός ο οποίος μας επισκέφθηκε πριν 31 χρόνια και μίλησε σε αυτήν εδώ την πλατεία.
Πιστεύουμε πως η επίσκεψη αυτή αποκαλύπτει και συμβολίζει το ενδιαφέρον της Ελληνικής Πολιτείας για τη μειονότητα και εγκαινιάζει μία δυναμική πολιτική στοχευμένων δράσεων για τη στήριξή της. Εν όψει της κοινής ευρωπαϊκής πορείας και προοπτικής των δύο χωρών, ο γηγενής ελληνισμός της περιοχής αποτελεί γέφυρα προσέγγισης και επικοινωνίας, γι΄ αυτό κι εμείς πρώτοι είμαστε οι φυσικοί υποστηρικτές και προστατευτές της κοινής ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδος και της Αλβανίας. Είμαστε υπερήφανοι για την εθνική μας καταγωγή. Ήσασταν κοντά μας, αλλά οι προσδοκίες μας ήταν και είναι μεγαλύτερες», σημείωσε στην προσφώνησή του ο Δήμαρχος Δερβιτσάνης, Δημήτρης Τόλης.
Ονομασία της πλατείας της Δερβιτσάνης σε «Πλατεία Κωνσταντίνος Μητσοτάκης»
Οπως ανακοίνωσαν ο Πρωθυπουργός Edi Rama και ο Δήμαρχος Δερβιτσάνης, η κεντρική πλατεία θα λάβει το όνομα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και στο σημείο θα τοποθετηθεί προτομή του. Ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι θα είναι παρών στην τελετή ονοματοδοσίας.
Στη συνέχεια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Edi Rama, επισκέφθηκαν το Ενιαίο Μεσαίο Σχολείο Δερβιτσάνης, όπου ξεναγήθηκαν στις εγκαταστάσεις και είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με παιδιά και να ακούσουν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Στο σχολείο διδάσκεται η ελληνική γλώσσα. Αποτελείται από δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, ενώ φοιτούν συνολικά 113 παιδιά. Χώροι του έχουν διακοσμηθεί από ομάδα Ελλήνων γραφιστών.
Μετά την επίσκεψη στο σχολείο, ο Πρωθυπουργός και ο κ. Rama μετέβησαν στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κατά την άφιξη του στη Δερβιτσάνη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη υποδέχθηκαν επίσης ο Δήμαρχος Δερβιτσάνης Δημήτρης Τόλης και εκπρόσωποι των ομογενειακών οργανώσεων. Από την πλευρά της Αλβανίας τον υποδέχθηκαν η Υπουργός Τουρισμού και Περιβάλλοντος Mirela Kumbaro και η Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Frida Krifca.
Δερβιτσάνη Δήμου Δρόπολης
Τον Πρωθυπουργό συνόδευαν στην επίσκεψή του ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας και βουλευτής Ιωαννίνων Γιώργος Αμυράς, ο βουλευτής Κέρκυρας της ΝΔ Στέφανος Γκίκας, ο βουλευτής Θεσπρωτίας της ΝΔ Βασίλης Γιόγιακας, η βουλευτής Ιωαννίνων της ΝΔ Μαρία-Αλεξάνδρα Κεφάλα και ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης. Παρόντες ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργυροκάστρου και Δρυϊνουπόλεως Δημήτριος και η Πρέσβης της Ελλάδας στην Αλβανία Κωνσταντίνα Καμίτση.
Επίσκεψη στη Λιβαδειά του Δήμου Φοινικαίων
Νωρίτερα, ο Πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη Λιβαδειά του Δήμου Φοινικαίων, όπου τον υποδέχθηκαν ο Δήμαρχος Χρήστος Κίτσος και η Υπουργός Τουρισμού και Περιβάλλοντος της Αλβανίας, Mirela Kumbaro.
«Η σκέψη μου ανατρέχει σε μία άλλη επίσκεψη η οποία είχε γίνει τον χειμώνα του 1991 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, εδώ στα χωριά σας, λίγο μετά την κατάρρευση του καθεστώτος. Και θέλω να δανειστώ μία φράση από αυτά τα οποία είχε πει τότε στο δημόσιο λόγο του γιατί πιστεύω ότι εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά επίκαιρη.
Είχε πει τότε, ότι “η Ελληνική Εθνική Μειονότητα πρέπει να είναι μία γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο μας λαών”. Όσο ίσχυε τότε, άλλο τόσο ισχύει και τώρα. Και θέλω να ξέρετε ότι στο πρόσωπό μου, ως Πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα έχετε πάντα έναν άνθρωπο ο οποίος θα σκύψει πάνω στα προβλήματα της Μειονότητας και θα αγωνιστεί για να βελτιώσει το βιοτικό σας επίπεδο αλλά κυρίως για να επιτρέψει σε αυτά τα νέα παιδιά να ζουν, να ελπίζουν ότι μπορούν να προκόψουν στον τόπο τους. Θέλουμε να μείνουν εδώ και να κρατήσουν άσβεστη στη φλόγα του Ελληνισμού. Σε εσάς χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Η Ελλάδα σας χρωστάει ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και θέλω να ξέρετε ότι εδώ, σε αυτή την όμορφη γωνιά στην οποία κατοικείτε εδώ και αιώνες, η καρδιά του Ελληνισμού χτυπάει πάντα λίγο πιο δυνατά. Και το γαλάζιο της σημαίας είναι πάντα λίγο πιο γαλάζιο» σημείωσε ο Πρωθυπουργός, κατά τον χαιρετισμό που απηύθυνε από το Πολιτιστικό Κέντρο Λιβαδειάς, παρουσία πολιτών και μαθητών του Ενιαίου Λυκείου «Λευτέρης Τάλλιος».
Κυριάκος Μητσοτάκης: «Θα είμαστε κοντά σας, να μάς αισθάνεσθε κοντά σας»
«Θέλω πάνω απ΄ όλα να κρατήσετε μέσα σας αυτή την προσωπική δέσμευση που σάς δίνω σήμερα εδώ: δεν θα είναι η τελευταία μου επίσκεψη στα όμορφα χωριά σας και δεν πρέπει να ξαναπεράσουν 32 χρόνια, για να επισκεφθεί Έλληνας Πρωθυπουργός την Ελληνική Εθνική Μειονότητα εδώ στην Αλβανία. Θα είμαστε κοντά σας, να μάς αισθάνεσθε κοντά σας. Θα δουλέψουμε μαζί με την κυβέρνηση της φίλης Αλβανίας και θα εξακολουθούμε να στηρίζουμε την ευρωπαϊκή ενταξιακή προοπτική της Αλβανίας. Διότι όσο η Αλβανία προσεγγίζει στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, τόσο θα βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο όλης της χώρας, αλλά και τόσο θα πρέπει να γίνονται τα απαραίτητα εκείνα βήματα ώστε να προστατευθούν πλήρως τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Και αυτά τα βήματα μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα γίνουν, κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση και έχουμε μία ειλικρινή και ανοιχτή συνεργασία με την κυβέρνηση της Αλβανίας.
Γνωρίζουμε καλά ποια είναι τα ζητήματα, γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η προστασία της ιδιοκτησίας για όλους τους Έλληνες, όχι μόνο αυτούς που βρίσκονται στους δύο αναγνωρισμένους μειονοτικούς Δήμους. Και γνωρίζω επίσης πόσο σημαντικό είναι να βοηθήσει και η Αλβανική Κυβέρνηση ώστε να βελτιωθούν περισσότερο οι υποδομές, κυρίως στα ορεινά χωριά και όπου χρειάζεται και όπου μπορούμε είμαστε έτοιμοι να σταθούμε δίπλα, όχι μόνο στις δημοτικές αρχές, αλλά και στην κεντρική κυβέρνηση, προκειμένου αυτά να γίνουν πράξη», τόνισε ο Πρωθυπουργός. Βρισκόμαστε κοντά με την Αλβανία στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μας με γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο.
Λιβαδειά Δήμου Φοινικαίων
«Θα κάνουμε πρόοδο, φίλες και φίλοι, στις σχέσεις μας με τη φίλη Αλβανία. Βρισκόμαστε πια αρκετά κοντά να λύσουμε ένα χρόνιο ζήτημα που αφορά την οριοθέτηση των θαλασσίων μας ζωνών, πάντα με γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο, διότι να ξέρετε ότι οι διαφορές μεταξύ των κρατών δεν λύνονται με ακραία ρητορική και με κούφια λόγια, λύνονται με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Και με τον ίδιο τρόπο θα επιλύσουμε και με τη φίλη Αλβανία τις δικές μας διαφωνίες στο ζήτημα αυτό», ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Δήμαρχος Φοινικαίων Χρ. Κίτσος: Περιμέναμε γι΄αυτή την επίσκεψη 31 χρόνια
«Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μάς η επίσκεψή σας αυτή. Μια επίσκεψη που ο εδώ Ελληνισμός προσμένει 31 χρόνια, από τότε που ο αείμνηστος πατέρας σας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στο χώρο της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Ο Δήμος Φοινικαίων αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σε έκταση Δήμους της Αλβανίας. Περιλαμβάνει 58 χωριά με σχεδόν αμιγή ελληνικό πληθυσμό και αναγνωρίζεται από το αλβανικό κράτος ως μειονοτικός Δήμος.
Ένα από τα πιο σημαντικά θέματα του Δήμου μας, αποτελεί το ιδιοκτησιακό. Το θέμα των περιουσιών είναι το μείζον θέμα σε όλη την ατζέντα των απαιτήσεων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας προς την αλβανική πολιτεία.
Εξίσου σημαντικό θέμα αποτελεί και το νομικό πλαίσιο για την προστασία των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων στην Αλβανία. Τον Οκτώβριο του 2017 στην Αλβανική Βουλή ψηφίστηκε ο νόμος για τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων στη χώρα. Δεν έχουν εγκριθεί όλοι οι εφαρμοστικοί νόμοι», ανέφερε μεταξύ άλλων στην προσφώνησή του στον Πρωθυπουργό ο Δήμαρχος Χρήστος Κίτσος.
Τον Πρωθυπουργό συνόδευαν στην επίσκεψή του ο βουλευτής Κέρκυρας της ΝΔ Στέφανος Γκίκας και ο βουλευτής Θεσπρωτίας της ΝΔ Βασίλης Γιόγιακας.
Ολόκληρος ο χαιρετισμός του Πρωθυπουργού στη Δερβιτσάνη
«Σεβασμιώτατε, φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτή την υποδοχή. Ήθελα πολύ να βρεθώ μαζί σας και όπως σας είπε και ο Edi (Rama) στεναχωρήθηκα ιδιαίτερα όταν χρειάστηκε να αναβάλω την επίσκεψη που είχαμε προγραμματίσει λίγο μετά τη Σύνοδο Κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δυτικών Βαλκανίων.
Όμως, τότε, μιλώντας στον Δήμαρχο μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας, είχα δεσμευτεί ότι θα έρθω να σας επισκεφτώ πριν το τέλος του χρόνου και τήρησα τη δέσμευσή μου και είμαι σήμερα εδώ μαζί σας, σε αυτή την πολύ συγκινητική στιγμή για εμένα.
Και δεν μπορώ να μην θυμηθώ το γεγονός ότι σε αυτήν εδώ την πλατεία πριν από ακριβώς 31 χρόνια, ήταν Δεκέμβριος του 1991, ήρθε ο πατέρας μου ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Λίγο πριν είχε καταρρεύσει το καθεστώς της απίστευτης καταπίεσης του αλβανικού λαού και τότε προδιαγραφόντουσαν πολύ θετικές οι προοπτικές των σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών.
Και είχε πει ο πατέρας μου κάτι το οποίο το ανέφερα και όταν μίλησα στη Λιβαδειά, είχε πει ότι «η Ελληνική Εθνική Μειονότητα είναι γέφυρα φιλίας μεταξύ των δύο κρατών». Και όσο ίσχυε πριν από 31 χρόνια, άλλο τόσο ισχύει και τώρα.
Και θέλω να γνωρίζετε ότι με τον Πρωθυπουργό, τον Edi Rama, έχουμε μια πολύ στενή συνεργασία. Γνωρίζουμε τα ζητήματα που σας απασχολούν. Πιστεύω ότι μπορούμε να τα δρομολογήσουμε και να τα επιλύσουμε όλα σε πνεύμα συνεργασίας και σε πνεύμα καλής διάθεσης.
Όπως γνωρίζετε, επίσης, και την στήριξη που παρείχε και παρέχει διαχρονικά η ελληνική πολιτεία σε όλους τους Έλληνες που κατοικούν στο Δήμο σας. Να την θεωρείτε δεδομένη.
Η εκκρεμότητα του επιδόματος των ανασφάλιστων υπερηλίκων, επιτέλους, λύνεται. Το ίδιο συμβαίνει και με την διαχρονική υποστήριξη την οποία παρέχουμε στα παιδιά τα οποία φοιτούν στα ελληνικά σχολεία. Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ το σχολείο σας, να δω τα νέα παιδιά να μεγαλώνουν, να μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα μαζί με την αλβανική, μαζί με την αγγλική. Για αυτά τα παιδιά θέλουμε να δουλέψουμε μαζί, για να μείνουν στον τόπο τους, να μείνουν και να προκόψουν στον τόπο τους και όσο προκόβει η Αλβανία, τόσο θα προκόβει και η Ελληνική Εθνική Μειονότητα.
Ο φίλος Edi γνωρίζει καλά ότι βάλαμε πολλή πλάτη -για να το πούμε λαϊκά- στον ευρωπαϊκό δρόμο της Αλβανίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα εδώ είναι δύο σημαίες, η ελληνική και η αλβανική και ανάμεσά τους είναι η ευρωπαϊκή σημαία.
Ο δρόμος προς την πλήρη ένταξη της Αλβανίας στην Ευρώπη δεν θα είναι εύκολος, αλλά θα είναι ένας δρόμος στον οποίον η Ελλάδα θα είναι πάντα αρωγός, διότι η Αλβανία αξίζει να είναι μέλος της Ευρώπης και θα έχει πάντα την αμέριστη στήριξη της πατρίδας μας. Κι εσείς θα είστε εξίσου ωφελημένοι από αυτήν την πορεία.
Θέλω και πάλι να σας διαβεβαιώσω ότι για εμένα η σημερινή επίσκεψή μου εδώ στους δύο μειονοτικούς Δήμους, αλλά και στη Χειμάρρα, ήταν μία επίσκεψη με πολύ έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Γιατί πραγματικά νοιάζομαι την Ελληνική Εθνική Μειονότητα και θέλω να ξέρετε ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σας βοηθήσω και να σας στηρίξω.
Και χαίρομαι, επίσης, που σήμερα έχω τη χαρά να συνοδεύομαι όχι μόνο από φίλους από την Ελλάδα, βλέπω εδώ βουλευτές από τα Γιάννενα, τον Περιφερειάρχη Ηπείρου, τον Αλέκο Καχριμάνη, το λέω αυτό διότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα, φίλε Edi, για να αναπτύξουμε τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ της δικής σας περιοχή και της Ελλάδος. Είναι στενοί, μπορούν να γίνουν στενότεροι.
Όπως μπορούμε να δρομολογήσουμε και έργα περιβαλλοντικής συνεργασίας, όπως ένα κοινό σχέδιο το οποίο έχουμε για τον Αώο ποταμό. Ο Αώος είναι το μόνο ποτάμι το οποίο πηγάζει στην Ελλάδα αλλά εκβάλλει εκτός Ελλάδος, εκβάλλει στην Αλβανία. Και το μόνο και το μεγαλύτερο ποτάμι το οποίο δεν έχει φράγματα στην Ευρώπη είναι ο Αώος και δουλεύουμε μαζί, Ελληνική και Αλβανική Κυβέρνηση, για να τον προστατεύσουμε, για να τον αναδείξουμε. Αυτά είναι σχέδια τα οποία, τελικά, θα είναι προς όφελος και των δύο λαών.
Αλλά εκτός από τους Έλληνες φίλους οι οποίοι ήρθαν σήμερα μαζί, έχω και τη μεγάλη χαρά να συνοδεύομαι από έναν δικό σας άνθρωπο, τον Πύρρο Δήμα, ο οποίος τόσες φορές έχει σηκώσει στους ώμους του και στις πλάτες του την Ελλάδα, τίμησε την πατρίδα μας σε τέσσερις Ολυμπιάδες και πιστεύω ότι κι αυτός αισθάνεται μία ξεχωριστή συγκίνηση σήμερα που επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για αυτόν και βλέπει τόσο κόσμο να τον υποδέχεται.
Τέλος, θέλω να πω στο φίλο Edi, επειδή είμαστε και οι δύο πολιτικοί, και οι δύο κάνουμε συγκεντρώσεις και ομιλίες: ούτε εγώ έχω τόσο κόσμο όταν μιλάω σε συγκεντρώσεις στην Ελλάδα.
Οπότε σας ευχαριστώ και πάλι πάρα πολύ για την παρουσία σας, να είστε καλά, καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα και το 2023 να είναι μία καλή χρονιά για όλες και για όλους. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ πολύ».
Δερβιτσάνη Δήμου Δρόπολης
Ολόκληρος ο χαιρετισμός του Πρωθυπουργού στη Λιβαδειά
Αγαπητέ μου Δήμαρχε, κα. Υπουργέ, φίλες και φίλοι, Kαταρχάς ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για αυτή την πολύ θερμή σας υποδοχή. Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος που μου δίνεται σήμερα η ευκαιρία, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, να επισκεφτώ τον Δήμο σας. Και, το θύμισε ο κύριος Δήμαρχος, η σκέψη μου ανατρέχει σε μία άλλη επίσκεψη η οποία είχε γίνει το χειμώνα του 1991 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη εδώ στα χωριά σας, λίγο μετά την κατάρρευση του καθεστώτος.
Και θέλω να δανειστώ μία φράση από αυτά τα οποία είχε πει τότε στο δημόσιο λόγο του, γιατί πιστεύω ότι εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά επίκαιρη. Είχε πει τότε, ότι «η Ελληνική Εθνική Μειονότητα πρέπει να είναι μία γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των δύο μας λαών». ‘Όσο ίσχυε τότε, άλλο τόσο ισχύει και τώρα.
Και θέλω να ξέρετε ότι στο πρόσωπό μου, ως Πρωθυπουργού της Ελλάδος, θα έχετε πάντα έναν άνθρωπο ο οποίος θα σκύψει πάνω στα προβλήματα της Μειονότητας και θα αγωνιστεί για να βελτιώσει το βιοτικό σας επίπεδο, αλλά κυρίως για να επιτρέψει σε αυτά τα νέα παιδιά να ζουν, να ελπίζουν ότι μπορούν να προκόψουν στον τόπο τους. Θέλουμε να μείνουν εδώ και να κρατήσουν άσβεστη τη φλόγα του Ελληνισμού. Και για να γίνει αυτό, φίλες και φίλοι, θα δουλέψουμε μαζί με την κυβέρνηση της φίλης Αλβανίας και θα εξακολουθούμε να στηρίζουμε την ευρωπαϊκή ενταξιακή προοπτική της Αλβανίας.
Διότι όσο η Αλβανία προσεγγίζει στην ευρωπαϊκή οικογένεια τόσο θα βελτιώνεται το βιοτικό επίπεδο όλης της χώρας, αλλά και τόσο θα πρέπει να γίνονται τα απαραίτητα εκείνα βήματα ώστε να προστατευθούν πλήρως τα δικαιώματα της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Και αυτά τα βήματα μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα γίνουν. Κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση και έχουμε μία ειλικρινή και ανοιχτή συνεργασία με την κυβέρνηση της Αλβανίας. Γνωρίζουμε καλά ποια είναι τα ζητήματα, γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η προστασία της ιδιοκτησίας για όλους τους Έλληνες, όχι μόνο αυτούς που βρίσκονται στους δύο αναγνωρισμένους μειονοτικούς Δήμους.
Και γνωρίζω επίσης πόσο σημαντικό είναι να βοηθήσει και η Αλβανική Κυβέρνηση ώστε να βελτιωθούν περισσότερο οι υποδομές, κυρίως στα ορεινά χωριά. Και όπου χρειάζεται και όπου μπορούμε είμαστε έτοιμοι να σταθούμε δίπλα, όχι μόνο στις δημοτικές αρχές, αλλά και στην κεντρική κυβέρνηση, προκειμένου αυτά να γίνουν πράξη.
Με τον ίδιο τρόπο θέλουμε να στηρίξουμε και την εκπαίδευση. Θέλω να σας πω πόσο συγκινημένος είμαι κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα σχολείο εκτός Ελλάδος, πόσω μάλλον εδώ. Πόσω μάλλον εδώ στο Δήμο σας, στη Λιβαδειά, όπου βλέπω τα νέα παιδιά με τις παραδοσιακές φορεσιές και με την ελληνική σημαία.
Δεν ξέρετε πόση δύναμη -σας το λέω ειλικρινά- μας δίνουν και μου δίνουν προσωπικά αυτές οι εικόνες να μπορώ να συνεχίσω κι εγώ το δικό μου έργο για μία ισχυρή Ελλάδα. Διότι όσο πιο ισχυρή είναι η πατρίδα μας, τόσο πιο αποτελεσματικά θα στέκεται και στο δικό σας το πλευρό.
Θα κάνουμε πρόοδο, φίλες και φίλοι, στις σχέσεις μας με τη φίλη Αλβανία. Βρισκόμαστε πια αρκετά κοντά να λύσουμε ένα χρόνιο ζήτημα που αφορά την οριοθέτηση των θαλασσίων μας ζωνών, πάντα με γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο. Διότι να ξέρετε ότι οι διαφορές μεταξύ των κρατών δεν λύνονται με ακραία ρητορική και με κούφια λόγια, λύνονται με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Και με τον ίδιο τρόπο θα επιλύσουμε και με τη φίλη Αλβανία τις δικές μας διαφωνίες στο ζήτημα αυτό.
Αλλά θέλω πάνω απ’ όλα να κρατήσετε μέσα σας αυτή την προσωπική δέσμευση που σας δίνω σήμερα εδώ: δεν θα είναι η τελευταία μου επίσκεψη στα όμορφα χωριά σας και δεν πρέπει να ξαναπεράσουν 32 χρόνια, για να επισκεφθεί Έλληνας Πρωθυπουργός την Ελληνική Εθνική Μειονότητα εδώ στην Αλβανία.
Θα είμαστε κοντά σας, να μας αισθάνεσθε κοντά σας. Σκύβουμε πάνω στα προβλήματά σας. Το ζήτημα του επιδόματος των ανασφάλιστων υπερηλίκων λύνεται, λύνεται κατόπιν δικής μου προσωπικής παρέμβασης, όπως και η μείωση των χρόνων για να στοιχειοθετήσετε δικαίωμα σύνταξης στην πατρίδα μας.
Είναι ζητήματα τα οποία φτάνουν πια στην τελική τους λύση. Διότι όσο θέλουμε τα νέα παιδιά να μπορούν να μείνουν στον τόπο τους, άλλο τόσο θέλω οι συμπολίτες μας μεγαλύτερης ηλικίας να αισθάνονται ότι έχουν τη στήριξη της ελληνικής πολιτείας. Περάσατε πολύ μεγάλες δυσκολίες. Και το ξέρω καλά. Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να κρατήσετε τη σημαία μέσα στην καρδιά σας, όταν δεν ήταν εύκολο να την ανεμίζετε ψηλά, όπως επιτρέπεται να το κάνετε σήμερα.
Σε εσάς λοιπόν χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Η Ελλάδα σας χρωστάει ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και θέλω να ξέρετε ότι εδώ, σε αυτή την όμορφη γωνιά στην οποία κατοικείτε εδώ και αιώνες, η καρδιά του Ελληνισμού χτυπάει πάντα λίγο πιο δυνατά. Και το γαλάζιο της σημαίας είναι πάντα λίγο πιο γαλάζιο. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Σας εύχομαι καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το 2023. Να είστε καλά, σας ευχαριστώ πολύ».
Σε κλίμα έντονης συγκινησιακής φόρτισης ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απηύθυνε χαιρετισμό στους ομογενείς μας που του επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή στην παραλία της Χειμάρρας. Υπό τον ήχο των συνθημάτων “Ελλάς, Ελλάς σκέπασε και μας” ο Κυρ. Μητσοτάκης εμφανώς συγκινημένος τόνισε ότι νιώθει μεγάλη τιμή που είναι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που επισκέπτεται τη Χειμάρρα.
«Σήμερα είναι μια ξεχωριστή στιγμή για μένα, αλλά πιστεύω και μια σπουδαία στιγμή για τον Ελληνισμό απανταχού της γης. Θυμάμαι ακόμα πολύ ζωντανά την επίσκεψη την οποία έκανε εδώ, σε αυτά τα χώματα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1991.
Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι από εσάς ήσασταν εκεί. Και αισθάνομαι μεγάλη τιμή που είμαι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που επισκέπτεται τη Χειμάρρα. Θέλω να σάς πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που κρατήσατε σε πολύ δύσκολα χρόνια, και αναφέρομαι ειδικά στους μεγαλύτερους από εσάς, άσβεστη τη φλόγα του Ελληνισμού και της ορθοδοξίας μέσα στην καρδιά σας. Και θέλω να ξέρετε ότι στο πρόσωπό μου η Ελληνική Εθνική Μειονότητα της Αλβανίας θα έχει πάντα όχι απλά έναν φίλο, αλλά έναν σταθερό συμπαραστάτη στα δίκαια αιτήματά σας» σημείωσε ο Πρωθυπουργός μιλώντας στους κατοίκους της Χειμάρρας.
«Εσείς που επιλέξατε να παραμείνετε εδώ στη Χειμάρρα είστε μία γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και της Αλβανίας», συνέχισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
«Υποχρέωση της Αλβανίας, στο πλαίσιο της προσέγγισής της με την Ευρώπη, είναι ο πλήρης σεβασμός των δικαιωμάτων της μειονότητας. Πιστεύω ότι σε πνεύμα συνεργασίας και φιλίας με την αλβανική Κυβέρνηση όλα αυτά τα ζητήματα μπορούν να επιλυθούν» συμπλήρωσε.
«Εγώ προσωπικά υπήρξα, είμαι και θα παραμείνω υποστηρικτής της ευρωπαϊκής πορείας της Αλβανίας. Και βέβαια υποχρέωση της Αλβανίας, στα πλαίσια της προσέγγισής της με την Ευρώπη, είναι ο πλήρης σεβασμός των δικών σας δικαιωμάτων. Είτε αναφερόμαστε στο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, είτε αναφερόμαστε στο δικαίωμα να μπορούν τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας να εξακολουθούν να μαθαίνουν σε όλες τις βαθμίδες την ελληνική γλώσσα, όπως το κάνουν ήδη, είτε αναφερόμαστε στο κρίσιμο ζήτημα εδώ στη Χειμάρρα της προστασίας των περιουσιακών σας δικαιωμάτων.
Και πιστεύω ότι σε πνεύμα συνεργασίας και φιλίας με την Αλβανική Κυβέρνηση όλα αυτά τα ζητήματα μπορούν να επιλυθούν και θα επιλυθούν, σας το εγγυώμαι προσωπικά.
Όπως λύνουμε και τα ζητήματα των ανασφάλιστων υπερηλίκων και των συνταξιοδοτικών σας δικαιωμάτων, έτσι θέλω να ξέρετε ότι η Ελληνική Κυβέρνηση θα είναι πάντα κοντά σας, όπως ήταν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις κοντά σας, αυτό πρέπει να κάνουμε και αυτό θα κάνουμε», τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Όσο καλύτερα πηγαίνει η Ελλάδα τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα και για εσάς
«Η Ελλάδα μας, άφησε πίσω τις μεγάλες περιπέτειες της περασμένης δεκαετίας. Είναι μια χώρα πιο ισχυρή, πιο οικονομικά αναπτυσσόμενη. Και όσο καλύτερα πηγαίνει η Ελλάδα μας τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα και για εσάς. Και αυτός ο δρόμος τον οποίον έχουμε χαράξει, για μία Ελλάδα ισχυρή με αυτοπεποίθηση στην Ευρώπη, θα τον βαδίσουμε και θα τον βαδίσουμε όλοι μαζί.
Θέλω να σας πω πόσο συγκινήθηκα όταν είχα την ευκαιρία σήμερα να επισκεφθώ το σχολείο σας, όταν είδα τα μικρά παιδιά από το νηπιαγωγείο μέχρι την Γ’ Γυμνασίου να μαθαίνουν την ελληνική, την αλβανική, την αγγλική.
Είναι η επόμενη γενιά των παιδιών που πρέπει να παραμείνουν στον τόπο τους, για να έχουν ευκαιρίες, να έχουν καλές δουλειές και όσο προκόβει η Αλβανία τόσο θα προκόβουν κι αυτά τα παιδιά μαζί της. Και είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε σε αυτή την προκοπή του Ελληνισμού. Η Ελλάδα μεγαλώνει, μεγαλώνει και ισχυροποιείται» υπογράμμισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Φρέντης Μπελέρης: Σήμερα είναι μια μεγάλη ημέρα για τη Χειμάρρα
«Είναι μία μεγάλη μέρα για τη Χειμάρρα. Έρχεται εδώ ο Πρωθυπουργός, έρχεται ο Ηγέτης του Ελληνισμού. Κύριε Πρωθυπουργέ, έχουν έρθει σήμερα να σε υποδεχτούν οι σεμνοί γέροντες που βλέπετε μπροστά σας. Οι νέοι και οι νέες από όλα τα χωριά της Χειμάρρας.
Είναι εδώ οι Αλβανοί συμπολίτες μας αποδεικνύοντας τις καλές σχέσεις και τον καλό τρόπο συμβίωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων του Δήμου μας. Είμαστε χαρούμενοι και υπερήφανοι που πρωταγωνιστείτε στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας.
Θα είχε νόημα αυτή η πορεία και μία ευρωπαϊκή Αλβανία αν εμείς απολαμβάναμε τις περιουσίες μας, που μας τις στερούν εδώ και 60 χρόνια, είχαμε το δικαίωμα να αυτοπροσδιοριστούμε ως Έλληνες και είχαμε και την παιδεία στην μητρική μας γλώσσα σε όλες τις βαθμίδες.
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ, αγαπητέ Πρόεδρε, αδερφέ Κυριάκο. Εμείς εδώ, παρόλα τα προβλήματά μας, ζούμε ως Έλληνες εδώ και χιλιετίες. Έχουμε αποφασίσει να ζήσουμε έτσι. Το χρωστάμε στους προγόνους μας, το χρωστάμε στις γενιές που έρχονται. Βοηθήστε μας», ανέφερε στην προσφώνησή του στον Πρωθυπουργό ο επικεφαλής του παραρτήματος Χειμάρρας της «Ομόνοιας», Φρέντυ Μπελέρης.
Πύρρος Δήμας: Θα ερχόμουν από την άλλη άκρη του κόσμου για να ήμουν σήμερα εδώ
Τον πρωθυπουργό συνοδεύει στα χωριά της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας ο χρυσός Ολυμπιονίκης Πύρρος Δήμας ο οποίος εμφανώς συγκινημένος έκανε λόγο για ιστορική μέρα.
«Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα. Δεν θα το έχανα με τίποτα. Είναι ιστορική μέρα για τη Χειμάρρα και για όλους εμάς τους Χειμαρριώτες. Ευχαριστούμε Πρωθυπουργέ για την επίσκεψη. Δεν θα το έχανα με τίποτα, θα ερχόμουν από την άλλη άκρη του κόσμου. Σας ευχαριστούμε πολύ», είπε ο Χρυσός Ολυμπιονίκης, που συνόδευε τον Πρωθυπουργό στην επίσκεψή του, απευθυνόμενος στους συντοπίτες του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που επισκέπτεται τις περιοχές αυτές από το 1991, όταν τις είχε επισκεφθεί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Επίσκεψη στο ελληνόφωνο Σχολείο «Όμηρος»
Ο Πρωθυπουργός, επισκέφθηκε το ελληνόφωνο Σχολείο «Όμηρος» όπου φοιτούν 145 παιδιά και διδάσκουν 17 εκπαιδευτικοί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεναγήθηκε στους χώρους του σχολείου και συνομίλησε με τους μαθητές.
«Ήρθα να σας πω πόσο σπουδαία δουλειά κάνετε, που κρατάτε ζωντανή την ελληνική γλώσσα, την παράδοση, την ορθοδοξία και να ξέρετε ότι είμαστε πάντα κοντά σας», ανέφερε ο Πρωθυπουργός μιλώντας στους εκπαιδευτικούς. Αμέσως μετά επισκέφθηκε την Εκκλησία των «Αγίων Πάντων», η οποία βρίσκεται εντός του προαύλιου χώρου του σχολείου.
Στη συνέχεια περπάτησε στον πεζόδρομο της πόλης και συνομίλησε με τους κατοίκους που τον υποδέχθηκαν, μέχρι τα γραφεία της «Ομόνοιας». Τον Πρωθυπουργό συνόδευε στην επίσκεψή του ο βουλευτής Κέρκυρας της ΝΔ Στέφανος Γκίκας.
Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα.
Το απόσπασμα Τσακαλώτου προώθησε το Ι/42 τάγμα στην περιοχή Φτέρα – Τζόρα για να αντικαταστήσει την Α΄ Ομάδα Αναγνωρίσεως, το δε ΙΙ/40 στον ορεινό όγκο Μάλι Ιτέρας για να εκβιάσει δι’ υπερκεράσεως τον αυχένα Κούτσι, με κατάληψη του όγκου της Παπαθιάς.
Στις 15 Δεκεμβρίου οι πρώτες επιθέσεις του 12ου Συντάγματος Πεζικού (Σ.Π.) κατά των υψωμάτων του Κηπαρού απέτυχαν. Το ύψωμα 613 καταλήφθηκε τελικά, μέσα σε χιονοθύελλα και πολύνεκρο αγώνα εκ του συστάδην, στις 17 Δεκεμβρίου, με αποτέλεσμα ο εχθρός να εγκαταλείψει και το Μάλι Βάριτ βορειότερα.
Στις 19 Δεκεμβρίου κατελήφθησαν, με βαριές απώλειες, από το 6ο Σ.Π. το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Γκιάμι (βόρεια του Πανόρμου) και το ύψωμα Τσίπι (βόρεια του Πύλιουρι). Ανατολικότερα καταλαμβάνεται από το απόσπασμα Τσακαλώτου το ισχυρά οργανωμένο ύψωμα Μάλι ε Τζόρετ και ο αυχένας Κούτσι μετά από τριήμερο σκληρό αγώνα που απέφερε στη σημαία του 4ου Σ.Π. χρυσό αριστείο ανδρείας.
Το 6ο Σύνταγμα που ήλεγχε τις ανατολικές προσβάσεις του ορεινού όγκου του Κηπαρού (Μάλι Κηπαρόιτ) πριν προχωρήσει προς Χιμάρα, έταξε ένα τάγμα στο ύψωμα Τσίπι για να ελέγχει την οδό προς Πύλιουρι ενώ το δεύτερο τάγμα του βάδισε προς απελευθέρωση του χωριού.
Με τη διάνοιξη της κοιλάδας Σουσίτσα και του υψώματος Τσίπι (βορειοδυτικά της Χιμάρας) στις 21 Δεκεμβρίου, οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν την πόλη της Χιμάρας το ίδιο βράδυ ενώ λίγο μακρύτερα απελευθερώνονταν το Πύλιουρι. Πλήθος αιχμαλώτων (ανάμεσα τους δύο αντισυνταγματάρχες) και άφθονο υλικό περιέρχονταν στα ελληνικά χέρια αν και οι Ιταλοί είχαν δηώσει και καταστρέψει φεύγοντας ότι μπορούσαν.
Τη νύχτα του Σαββάτου 22 Δεκεμβρίου 1940, ελληνικά τμήματα εισέρχονταν στο κάστρο του Ελληνισμού της Ηπείρου, στην αδούλωτη Χιμάρα και προχωρούσαν προς το Σκουταρά όπου οι Ιταλοί θα προβάλουν σθεναρή αντίσταση.
Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στη Χιμάρα με οδηγούς πολλούς ντόπιους Έλληνες: Θανάσης Κούστας, Αντώνης Κοκκαβέσης, Σάββας Πρίφτης, Πολυμέρης Κολιάκης, Π. Μπολάνος, Ν. Μπελέρης, Γ. Δημογιάννης, Σ. Λυκόκας, Γ. Μπρίγκος, Γ. Δήμας, Δ. Ζώτος, Ν. Ντούκος, Γρ. Πρίφτης, Π. Γκόρος κ.α. Παράλληλα Χιμαριώτες πήραν τα όπλα και ενίσχυσαν δυναμικά τον Ελληνικό Στρατό στις επιχειρήσεις.
Την Κυριακή το πρωί, μετά την πρώτη δοξολογία στην παλιά μονή του Αγίου Κοσμά, λαός και στρατός έψαλαν το «Χριστός Ανέστη» στους Άγιους Πάντες και ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Ένας μεγάλος χορός αγκάλιασε ντόπιους και ελευθερωτές.
(από το βιβλίο του Κώστα Χατζηαντωνίου: Χιμάρα – Το άπαρτο κάστρο της Βορείου Ηπείρου, στη φωτογραφία από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ: Έλληνες στρατιώτες στη Χιμάρα τον Δεκέμβριο 1940)
Σε μια ακραία πρόκληση, την παραμονή της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στις μειονοτικές περιοχές της Βορείου Ηπείρου προχώρησε την Τετάρτη ο πρόεδρος της Αλβανίας, Μπαϊράμ Μπεγκάι, κατά την επίσκεψή του στον μειονοτικό δήμο Φοινίκης, που κατοικείται από Έλληνες.
Σύμφωνα με το αρχικό πρόγραμμα της επίσκεψης ο Μπεγκάι, θα επισκεπτόταν αρχικά το δημαρχείο Φοινίκης, όπου θα τον υποδεχόταν επισήμως ο δήμαρχος Χρήστος Κίτσος.
Ωστόσο η αυτοκινητοπομπή δεν σταμάτησε στο δημοτικό μέγαρο, επειδή ο Αλβανός πρόεδρος φέρεται να ενοχλήθηκε από την ελληνική σημαία που είναι αναρτημένη στον προαύλιο χώρο, δίπλα στις σημαίες της Αλβανίας και της Ε.Ε.
Να τονιστεί πως ο δήμος Φοινίκης είναι επίσημα αναγνωρισμένος ως μειονοτικός από τις αλβανικές Αρχές, με δικαίωμα των ομογενών να αναρτούν ελεύθερα τα εθνικά τους σύμβολα, να κάνουν χρήση της ελληνικής γλώσσας στη διοίκηση κ.ά.
Οι προκλήσεις συνεχίστηκαν και στην κεντρική πλατεία του μειονοτικού χωριού Αλύκο, όπου υπάρχει το μνημείο των ομογενών Μάσσιου, Ράφτη, Κώτση και Μήτρου που τον Δεκέμβριο του 1990 δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από Αλβανούς στρατιώτες όταν επιχείρησαν να διαφύγουν στην Ελλάδα.
Με Προεδρικό Διάταγμα το 1994, η Αλβανία χαρακτήρισε τους τέσσερις νέους «Μάρτυρες της Δημοκρατίας».
Ωστόσο τη θυσία τους, τη μνήμη τους και την εθνική καταγωγή τους, δεν σεβάστηκε ο Αλβανός πρόεδρος που συνοδοί του απαίτησαν από τους αστυνομικούς να μην υπάρχει ελληνική σημαία δίπλα από το μνημείο, όπως και έγινε.
Η ενέργεια αυτή εξόργισε κατοίκους και μαθητές του σχολείου, που νωρίτερα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού για να υποδεχθούν τον Πρόεδρο της Αλβανίας, που αποχώρησαν διαμαρτυρόμενοι για την προσβολή από το σημείο.
Μετά την εξέλιξη αυτή ο δήμαρχος Χρήστος Κίτσιος, ματαίωσε την τελετή και δεν υπήρξε κατάθεση στεφάνου από τον Μπεγκάϊ, στο μνημείο των τεσσάρων ομογενών.
Όπως σχολιάζουν στελέχη της ελληνικής μειονότητας ο Αλβανός πρόεδρος δεν φαίνεται να γνωρίζει πως στους δήμους της Ε.Ε.Μ -με βάση το νόμο περί μειονοτήτων- πρέπει να κυματίζει και η ελληνική σημαία έξω από τα δημόσια κτήρια.
Οι ίδιοι επισημαίνουν πως ο Μπαϊράμ Μπεγκάι «θα πρέπει να λειτουργεί ως ενωτικός θεσμικός παράγοντας και όχι ως πρώην στρατιωτικός με εθνικιστική λογική».
Την 32η επέτειο από την εν ψυχρώ δολοφονία των τεσσάρων «Μαρτύρων της Δημοκρατίας», Αηδόνη Ράφτη, Θανάση Κώτση, Ευθύμιου Μάσσιου και Βαγγέλη Μήτρου, υπενθύμισαν εφέτος οι κάτοικοι του ηρωικού Αλύκου και των περιχώρων του Δήμου Φοινίκης, στην πλατεία «Κύπρος», εκεί που εδώ και είκοσι χρόνια, είναι καθηλωμένοι σ΄ ένα μνημείο με το βλέμμα προς την χώρα της δημοκρατίας και της ελευθέριας.
Τυλιγμένοι με τα «φτερά της δημοκρατίας» απεικονίζουν την καθημερινότητα της Ε. Ε. Μειονότητας και εκπέμπουν στους επισκέπτες και στους συμμετέχοντες της ημέρας, μηνύματα.
Και είναι αυτά, μηνύματα ηρωισμού και αγωνιστικότητας, μηνύματα αδελφοσύνης και αγάπης μα κυρίως μηνύματα ενότητας.
Με την ενότητα μέσα τους πήραν την πρωτοβουλία, εκείνη την ημέρα του Δεκεμβρίου, απάνω σε ρυμούλκα, πολλοί νέοι και νέες του Αλύκου, για να περάσουν στην χώρα της Ευαγγελίας και που τέσσερις απ’ αυτούς τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ.
Με κίνητρο την ενότητα το μικρό ρυάκι των εξεγερθέντων μετατράπηκε σε λαοθάλασσα και συντάραξε τα θεμέλια του κόκκινου δράκου.
Ήταν ξανά η ενότητα που δεν τους οδήγησε στον κοντινό δρόμο του κοιμητηρίου, ώστε ν’ αναπαυτούν ήσυχα τα αδικοχαμένα παιδιά τους, αλλά τους οδήγησε στο δρόμο της διαμαρτυρίας και της αντίστασης, μην υπολογίζοντας ούτε τη ζωή τους.
Μια ενότητα που έφερε αποτελέσματα. Για ν’ αντιμετωπίσουν την οργή των εξεγερμένων, οι οποίοι δεν είχαν μέσα τους την εκδίκηση, αλλά να κάνανε μια ειρηνική διαμαρτυρία, με τα φέρετρα στους ώμους, μπροστά στα κτίρια των αρχών και να περάσουν το μήνυμα πως η οργή του λαού είναι και οργή του Θεού.
Συνταράχτηκε όλο το κομμουνιστικό κατεστημένο. Κατέβασαν στρατό στις διαβάσεις της Τσούκας και του Γαϊδαριού για την μη προσέλευση μηχανοκινήτων. Στρατό, κομμουνιστικά στελέχη, τανκ, ακόμα και μαθητές σχολείου στον αυχένα της Γκιάστας.
Φοβήθηκε μια δικτατορία από το πρωτοφανές ξέσπασμα των Βουρκιωτών, που ανήκουν στην Ελληνική Κοινότητα, γαλουχημένη με τις δημοκρατικές αρχές αλλά και με τους ηρωισμούς του έθνους τους. Κι άλλο ένα αποτέλεσμα. Σε μερικές μέρες κατέρρευσε το δικτατορικό αυτό σύστημα, έπεσαν τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Η μέρα μπήκε στην ιστορία ως «Ημέρα κατά της δικτατορίας».
Η ημέρα μνήμης άρχισε με την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό της Αγίας Βαρβάρας, από τους πατέρες Χρήστο και Νικόδημο και την επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση της ψυχής των κεκοιμημένων παλικαριών, όπως και του μακαριστού Σεβαστιανού, που έχει κοιμηθεί την 12η Δεκεμβρίου 1994.
Εκτός από, πλήθος κόσμου, την ημέρα αυτή παρευρέθηκαν και ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο Δημήτρης Σαχαρίδης, ο περιφερειάρχης Αυλώνας, ο βουλευτής της ΝΔ Θεσπρωτίας Βασίλης Γιόγιακας, ο βουλευτής της ζώνης Νίκος Κούρης, ο δήμαρχος Δρόπολης, ο αντιδήμαρχος Ηγουμενίτσας Μιχάλης Γκίκας, η Διευθύντρια Διεύθυνσης Μειονοτήτων Κωνσταντίνα Βεζιάνη, ο Διευθυντής Παιδείας Φοινίκης και Δρόπολης Ζήσος Λούτσης, ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Ανδρέας Κούρτης και άλλοι εκπρόσωποι κομμάτων και της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Διαμέσου του συντονισμένου προγράμματος των μαθητών σχολείου Μεσοποτάμου, παρέλασε όλη η ιστορία της 12ης Δεκεμβρίου 1990, αλλά και ο αγώνας δεκάδων άλλων για λευτεριά και δικαιοσύνη στην σαρανταπεντάχρονη δικτατορία.
Χαιρέτησαν την επετειακή εκδήλωση ο Γ, Πρόξενος Δ. Σαχαρίδης, ο Περιφερειάρχης Αυλώνας, ο βουλευτής Ν. Κούρης, ο βουλευτής Θεσπρωτίας Β. Γιόγιακας, και ο οικοδεσπότης Δήμαρχος Φοινίκης Χρήστος Κίτσος.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την κατάθεση είκοσι στεφάνων, από όλους τους παρευρισκόμενους φορείς, ανάμεσά τους κι ένα στεφάνι (για πρώτη φορά) εκ μέρους των πέντε φυλακισθέντων της ΟΜΟΝΟΙΑΣ το 1994.
Φάνηκε όμως πως το βλέμμα των παλικαριών του μνημείου δεν ήταν ατενές όπως κάποτε, πηγαίνει προς τη θόλωση κι αυτό διότι η ατσάλινη ενότητα που άφησαν με το θάνατό τους, χαλάρωσε και πάει προς την διάλυση.
